Ik heb een Tom. Ik weet het, zo’n ding heet een TomTom, maar dat vind ik stom. Dat is dubbelop. Je pakt ook geen melk uit de koelkastkoelkast, maar gewoon uit de koelkast. Of uit de kast, maar dan is de melk waarschijnlijk niet goed meer. Maar. Ik heb Tom. Sommige mensen om mij heen denken dat ik een nieuwe vriend heb en vragen mij al hoe het met Tom gaat. Leuke naam trouwens voor een man. Maar ik heb geen Tom. In vriendvorm dan. Wel in navigatie vorm. Op mijn telefoon. Met een stem.

Ik mocht kiezen tussen drie stemmen. Een Nederlandse vrouwenstem, een Belgische mevrouw en Bram. Tom heet dus eigenlijk Bram. Maar Tom was er eerder. Tom brengt me overal naartoe. Maar als ik nu ook nog ga zeggen dat Bram me naar, bijvoorbeeld, Utrecht heeft gebracht, denken mensen dat ik, na een compleet single leven, er ineens een dubbel leven op na hou. Dus Bram heet Tom.

Eigenlijk wilde ik een Belgische Tom. Maar die was er niet. Helaas. Dus ik heb Tom uit Nederland. Misschien ook wel beter, hij zal de weg hier wel goed kennen. En zo vaak kom ik toch niet in België. Tom vertelt mij met een mannelijke stem dat ik linksaf moet slaan. Zelfs wanneer het helemaal niet kan. Maar dan zegt hij gelijk erna dat ik om moet keren. Zonder te zeggen dat het wel wat dom van me was. Dat is aardig. Hij is lief voor me. Ik ben nooit zo volgzaam, maar Bram, Tom dus, volg ik meestal wel.

Voorheen kon ik de weg prima vinden met een printje van routenet punt nl. Nu ben ik afhankelijk van mijn mannen. Ik ben al eens verkeerd gereden op een weg die ik ongeveer twee keer per weekend rij. Ik ken deze uit mijn hoofd. Maar ik had dat ding net, dus het ging aan. Bram zei iets, ik volgde hem en reed verkeerd. Althans, ik volgde niet goed, ik was te vroeg met afslaan, omdat ik niet goed geluisterd had en zo verdwaalde ik op een route die ik normaal blindelings rij. Ik moet beter naar hem luisteren. Of hem uit zetten. Tom gaat nu dus alleen nog mee op onbekende wegen. Of hij mag pas praten als ik in de wijk ben waar ik het echt moeilijk wordt. Dit vindt hij prima.

Ik dacht eraan dat er een Discovery stem moet komen. Nu heb ik al gehoord dat ik uit de prehistorie kom, omdat er al allerlei stemmen te downloaden zijn. In alle denkbare accenten, van alle denkbare typetjes. Dit wist ik natuurlijk niet. Prehistorie dus. Maar ik wil duidelijk een Discovery stem. Zo’n man met Engels accent die normaal gesproken vertelt hoe een gletsjer ontstaat en de vulkaanuitbarsting gedetailleerd maar rustig analyseert. Of zo’n stem die me meeneemt naar de bodem van de oceaan en me precies vertelt welk visje wat eet. Hypnotiserend. Die stemmen werken hypnotiserend. Alles wat deze stem me zou vertellen zou ik doen. Naar links, bij het kruispunt naar rechts, volgende afslag op de snelweg nemen, het maakt niet uit, ik word van deze stem kalmer en meer volgzaam dan ooit.

Ik noem hem dan denk ik James. Of Max. Of toch maar Bruce, maar alleen als deze stem ook een woeste, wilde documentaire zou kunnen verslaan. Over wilde dieren op een open plek die elkaar afmaken en opeten. Bruce vertelt dan met zijn kalme stem waarom ze dit doen en wie de baas is in het gebied. Ja Bruce, vertel het ons maar! Dus. Deze man zou ik volgen. Sterker nog, ik zou omrijden en verdwalen in een wijk met veel straatjes, zodat hij me met zijn kalmerende stem om de paar seconden een nieuw straatje inpraat. En ik uiteindelijk na veel aanwijzingen thuis kom.

Goed. Ik doe het nu dus nog voorlopig met Tom. En Bram. Ik vind Bram wel leuker qua naam dan Tom. Ik twijfel dus toch. Of zal ik hem gewoon al Bruce noemen? Gewoon, omdat.
Gelukkig hoef ik voorlopig nergens heen en kan ik het prima alleen, dus single in de auto, op bekende wegen. De borden in Nederland zijn ook best duidelijk. Met grote witte letters. In geen ander land zo overzichtelijk als hier. En als ik de weg echt niet meer weet, kijk ik Tom wel weer lief aan.

Of Bram.

Bekijk alle logs van Marlease