De hele week vlieg ik al van hot naar her.
Eerst genadeloos getroffen door een verkoudheidsvirus gezellig samen met driekwart van Nederland. Vervolgens dat konijnengebeuren met die eieren in de tuin. En dan ook nog een baby naaktrat hebben met een ontstoken oogje. De dierenarts opent de deur, kijkt in het rond en roept de naam van mijn rat “Adam mag naar binnen” Ik zie wat verbaasde gezichten mijn kant op kijken als de dierenarts ineens begint te lachen. “Haha Adam, ik snap hem” Gevolgd met de vraag of hij ook een vijgenblad droeg. Gelukkig viel zijn oog vrij vlot op de aanwezige mannelijkheid van mijn rat en bleek verdere uitleg overbodig. We kregen een pipetje oogdruppels met antibiotica mee en waren 20 euro armer.

De maandag en dinsdag hebben vriendlief en ik doorgebracht in zowel de Apenheul als Ouwehands Dierenpark (hoezee voor kortingsbonnen en vrijkaartjes)
En nou liep ik voor de nodige ontspanning door het winkelcentrum tot mijn oog op iets glimmends viel in een klein designwinkeltje.

Het bestond uit verschillende chromen macaroni vormpjes en het bewoog langs mijn hand. Ik pakte een bochtje op en een ander zakte langzaam maar zeker naar beneden. Het om je arm vouwen als zijnde een armband werkte maar een paar seconden want het gekke dingetje bleef in beweging.

Het leek een beetje op die afgezaagde kettingen van een tijdje terug, die je zelf in een knoop om je nek moest vouwen. Leuk, tot onze 50plussers het begonnen te dragen. Dan weet je dat de trend voorbij is.
Toch was dit weer iets totaal anders.
Het zat in een zilverkleurig doosje met de opdruk “Chrome Jr. Limited Edition”

Ik dacht laat ik eens iets kopen waar ik het nut totaal niet van in zie. Sterker nog, ik had geen flauw idee wat het überhaupt kon zijn. Het leek me wel leuk om het bewust niet te vragen en zelf op onderzoek uit te gaan. Bij wijze van ontspanning.
Mijn Chrome Jr. bleef staan in vier dikke ringen. Zou het een houder zijn voor post of losse papiertjes? Misschien was het toch een soort sieraad. Als je een van de bochtjes kon loshalen paste het misschien wel om je nek. De stress begon toe te slaan, ik moest en zou weten wat je ermee kon doen.

Er zat een wit boekje bij mijn Chrome Jr. met een website. Even intypen op Google en dan wist ik het vast binnen een mum van tijd.
Fout. Afbeeldingen van mijn voorwerp waren zeer schaars en een beschrijving evenzogoed.
De website van het merk zelf was tijdelijk buiten gebruik en ik zat dus met een kronkel in mijn hersenen te kijken naar een zilverkleurig dingetje met veel bochten erin.

Bij een derde poging de website te openen en het veelvuldig zoeken naar mijn product in verschillende Duitse termen zag ik het staan.

Het was een antistress speeltje.
Gewoon, voor de lol.

Bekijk alle logs van Leura