Feminisme heeft voor ons de weg vrijgemaakt om ons eigen plan te trekken. We kunnen alle opleidingen volgen die we willen, een loopbaan kiezen zodat we ons optimaal kunnen ontplooien en financieel onafhankelijk zijn en we zijn baas in eigen buik. Toch heeft het feminisme een keerzijde. Want de verworvenheden zouden we ook ten volle moeten benutten. Dus je moet een carrière hebben en goed nadenken voordat je kinderen neemt. Ik heb diep respect voor dames die aan de top staan. Maar als ik feministen mag geloven, is dit ook de norm. Een vrouw die heel vroeg kinderen neemt wordt al gauw als sneu en afhankelijk gezien. Als ik de feministen mag geloven, rennen we als twintigers de maatschappelijke ladder op totdat onze eierstokken verlept zijn. Als ik de feministen mag geloven zijn we onafhankelijk. Of op zijn minst verdelen we de taken met manlief fifty-fifty. Maar laten we dat waar vrouwelijke pioniers voor hebben geknokt vooral beschouwen als verworvenheden, niet als een norm of een keurslijf. Er zijn andere gebieden waar nog heel wat te winnen valt.

Waar ik me aan stoor is dat er nog steeds een klassiek verwachtingspatroon heerst. Je mag als dame mooi zitten en glimlachen. Een man die zijn scheur opentrekt wordt als assertief gezien, een vrouw die het achterste van haar tong laat zien is al gauw een kenau. Je mag geen gore moppen vertellen en bier drinken is niet charmant. Aan je kont krabben is uit den boze. En een vrouw die veel mannen in bed heeft gehad is een afgelikte boterham, een man die hem vaak in verschillende dames heeft gehangen is stoer.

Toen ik deze week vertelde over wat ik als kind heb uitgespookt, zat mijn buurman te kotsen. Ik heb nogal wat dieren mishandeld. Insecten. Dat deed je kennelijk als jongetje wel, net als elkaars hutten kapot maken, meisjes aan de staart trekken, sneeuwballen in de uitlaat van een auto drukken, pindakaas op de deurklink smeren, de stoel van je leraar inkloppen met bordkrijt (en lachen als die een zwarte broek aan had) en natte proppen papier tegen het plafond gooien. Het gekke is, dat deed ik ook. Net als die insecten pesten dus. Een lieveheersbeestje met een plakbandje aan je fietswiel bevestigen en dan hard het wiel laten draaien. Sprinkhanen vangen en sufklutsen met een beetje sop, vervolgens in een spinnenweb gooien, zo de spin vetmesten en na een maand bij de spin zeven van de acht pootjes uittrekken zodat ie zich alleen maar kon voortslepen. Dat deden wij meisjes ook. En toch mag je er 20 jaar later niet over praten, want je maakt er geen vrienden mee.

En daarom zou ik vaders en moeders willen aansporen om met hun dochters op pad te gaan in de buurt langs schone ramen en auto’s, onnozele kinderen en vreedzame bossen en heides om ze meer jongensstreken te leren. Wij vrouwen hebben na abortus, kinderopvang en gelijke kansen op de arbeidsmarkt ook recht op baldadigheid.

Bekijk alle logs van Kirin