Het zit al een week lang in mijn hoofd, ik zing het in de auto en ik neurie het onder de douche.
Het kostte me zelfs een tijdje om erachter te komen wat het precies was, die pakkende melodie. Toen, in een nanoseconde borrelde het omhoog. Het nieuwe nummer van Maximo Park “The kids are sick again”

Ik was in mijn eentje de 2,5 uur durende reis aangegaan, ze zouden spelen in Den Haag. En dat terwijl hun nieuwe album nog niet eens uitgekomen is. Wat een tease, de eerste nieuwe nummers live op een podium meemaken om vervolgens nog een kleine 6 weken te wachten op het daadwerkelijke album.

Ik had mijn territorium afgebakend vooraan in het midden. Het wachten was nog op het voorprogramma HSSLHFF. Normaal gesproken zou je na een nummer van een live band klappen uit beleefdheid, ook al was het niks. Deze band heeft mijn verwachtingen overtroffen als het gaat om eentonige nummers. Ik vond ze zwaar beneden peil en schaamde me zelfs een beetje toen er een gaap ontsnapte terwijl ik flink in hun gezichtsveld stond.

Het was het wachten echter waard, een kleine 2 uur na opening van de concertzaal kwam Maximo Park het podium op. Het publiek maakte zenuwachtige kleine geluidjes en de energieke zanger Paul Smith sloot zijn vingers om de microfoon.

Paul is als het ware gevuld met springstof, bij werkelijk alle nummers stuitert en springt hij over het podium zelfs als er een gevoelige snaar geraakt gaat worden. De emoties spatten dan ook van zijn gezicht en om die reden was mijn camera na afloop ook een kleine 240 foto’s rijker.
Voor mij op het podium stond een doorzichtige bak voorzien van een lampje wat begon te branden als er iemand op ging staan. En terwijl ik met tranen in mijn ogen mee stond te zingen op het nummer “going missing” boog Paul naar voren en greep mijn hand vast.

De nieuwe nummers die gespeeld werden stonden als een huis qua tekst en melodie. Niet te vergeten de toetsenist die aan mijn linkerkant totaal uit zijn dak ging met zijn instrument.
Maximo Park is zonder twijfel de beste live band die ik heb mogen meemaken.

Na afloop kon ik niet meer blijven om te kijken of ze de zaal nog zouden betreden vanwege het feit dat ik in mijn eentje de halve binnenstad van Den Haag moest doorkruisen om bij mijn auto te komen. Ik begaf me nog snel naar de merchandise tafel en ging opzoek naar mijn bolide. Bij de eerste kruising had ik al beet. Een dakloze vroeg mij om een euro en schoof een afgekloven koffiebekertje onder mijn neus. “Sorry, ik heb geen euro” zei ik en liep met mijn portemonnee onder mijn arm geklemd naar de parkeergarage.

De man volgde mij en begon in gebrekkig Nederlands te smeken om wat kleingeld. Bovendien zag ik al hele rampscenario’s van mezelf, al zoekend naar een euro en de dakloze man die mijn gehele inhoud stal.
Soms zou ik echt minder generaliserend moeten zijn.
De man was volhardend en zette een sprintje naar de parkeergarage.
Ik pakte gehaast mijn chipknip en stopte deze in de automaat.
“Hebt u een slaapplaats, of wat kleingeld?”

Mijn stoere ‘ik ben alleen naar Den Haag gereden’ gezicht begon wat af te zwakken en ik haastte me naar de auto. Ik had nog net geen dakloze man op de achterbank zitten en kon de reis huiswaarts beginnen.
De cd ‘Quicken the heart’ van Maximo Park komt 13 mei in de winkels en ondertussen vermaakt YouTube iedere aanhanger met de nieuwste nummers.

Bekijk alle logs van Leura