Ik had hem al vaker gezien in het park als ik mijn hond uitliet. Ik zag hem wel naar me lonken. Ik deed dan altijd net alsof ik het niet zag. Dat had hij heus wel door. Maar ik kon er niet aan beginnen. Mijn vriend zou er meteen achterkomen. En bovendien, hij was ook eigenlijk helemaal mijn type niet. In het begin bleef hij nog altijd op een afstandje. Maar hij leek steeds meer toenadering te zoeken. Dan richtte ik mijn blik op oneindig en begon sneller te lopen.

Ik betrapte mezelf erop dat ik het jammer vond als hij er niet was. Alles wat vreemd is, maakt nieuwsgierig. Soms zat ik thuis en kon ik de gedachten aan hem maar niet uit mijn hoofd zetten. Dan riep ik mijn hond en gingen we gewoon een extra rondje door het park. Mijn vriend keek me dan raar aan en wierp een blik op zijn horloge. ´Ga je nu al met de hond wandelen.´ Hij begon al achterdochtig te worden. Ik moest uitkijken.

Maar die leuke bos wilde krullen, zijn zachte ogen, die iets verlegen uitstraling en zijn magere lijf riepen mij. Het gebeurde gewoon. Ik had het niet in de hand. Ik kwam hem steeds vaker tegen. Op een gegeven moment stond hij zelfs buiten bij de voordeur, alsof hij daar al uren op mij had staan wachten. Ik begroette hem vluchtig en liep gauw door. Steeds vaker zag ik hem bij mij in de straat. Hij wist op welke tijden ik het huis verliet en dan stond hij daar steevast.

Behalve die ene keer. Ik ging mijn hond uitlaten op het gebruikelijke tijdstip, maar ik zag hem nergens. Ik keek altijd meteen naar hem uit. Niet te opvallend natuurlijk. Toen ik de hoek om wilde lopen, botste hij in volle vaart tegen me aan. Ik struikelde en viel op de grond. Hij bleef staan en keek naar me. Terwijl ik nog over mijn zere knie wreef, begroette mijn hond hem kwispelend. Ik kon er niet meer om heen. Er moest iets gebeuren. Hij was broodmager en zat onder de modder.

We zijn naar mijn huis gegaan. Ik heb eerst een lekker maal voor hem klaargemaakt. Daarna zijn we meteen doorgegaan naar de badkamer, waar hij genoot van een warme douche die al het vuil van hem wegspoelde. Daarna sloeg ik gauw een handdoek om zijn rillende lijf. Het water droop van zijn lange krullen. Ik kon hem maar beter föhnen, dat arm ding.

Terwijl ik bezig was in de badkamer had ik mijn vriend niet thuis horen komen. Ik was hem helemaal vergeten. Het kon me ook eigenlijk niets meer schelen. Ik was om en hij zou er mee moeten leven. Ik hoorde dan ook niet dat hij de badkamerdeur had geopend en ik schrok toen ik hem ineens heel hard achter me hoorde lachen. ´Wat heb je deze keer weer van de straat geplukt, een poedel!´ Ik kan het niet laten. Er lopen hier in Portugal ook zoveel zwerfhonden op straat. Gelukkig was mijn vriend ook deze keer weer meteen verkocht en is het dier niet meer bij ons weggegaan.

Bekijk alle logs van Daphinitely