Het was rokjesdag. Ofwel, ik had mijn eerste rokje van de lente aan. Met een panty, dat nog wel. En ik moet toegeven, het stond me beeldig. Toen ik ongeveer een uur aan het werk was (wat inhoudt dat ik stil zit op een stoel en wat op een toetsenbord ram) kwam ik er achter dat ik een enorme ladder in mijn panty had. Toen ik de deur uit ging was 'ie nog heel. Toen ik op mijn werk aankwam ook.

Toen ik me daar over beklaagde tegen mijn lieve vriend G. zei hij; 'ja maar Juud, jij bent ook niet zo'n meisje, onthoud dat nu eens'. Ik wilde protesteren, maar dat had geen zin, hij heeft gelijk. Ik draag bijna altijd spijkerbroeken en platte schoenen. Als ik iets leuks aan heb zit er binnen no time een vlek op, mijn haar zit altijd in de war en ik draag alleen mascara en een enkele keer lipgloss.

Met L. liep ik door Haarlem en we hadden een gesprek over 'die meisjes'. Die meisjes die op hoge hakken door de binnenstad trippelen, met onberispelijke kleding, professionele make-up en elk haartje in model. L. verklapte me dat die meisjes altijd van die enorme tassen hebben omdat ze een paar makkelijke schoenen meeslepen (op de plaats van bestemming doen ze pas die wiebelhakken aan), een enorme make-up doos en vaak ook nog een borstel en/of stijltang. Met dat gesprek in mijn achterhoofd nam ik een radicale beslissing. Ik zou G. bewijzen dat hij ongelijk had en dat ik wél zo'n meisje kan zijn. Met hakjes, make-up en dingen enzo.

Helaas viel dat in de praktijk vies tegen.

Op dag 1 van operatie 'Judith is heus wel een meisje' ben ik vrij. Dat heb ik bewust zo gepland, zodat ik zelf ook kan wennen aan mijn nieuwe imago. Na het douchen heb ik een half uur mijn haar geföhnd en met lak, speldjes en troep in model gebracht. Omdat ik het normaal los heb of binnen één minuut vast zet met een clip of een elastiekje, ben ik helemaal onder de indruk van mijn eigen creatie. Vervolgens ben ik 20 minuten bezig met het aanbrengen van concealer, eyeliner, oogschaduw, mascara en een gevaarlijk rode lippenstift. Geen rokje, maar wel een skinnyjeans met torenhoge hakken en een nauwsluitend topje. In de spiegel zie ik een meisje staan, zo'n meisje. Het heeft me een uur gekost, maar het resultaat mag er zijn.

Ik wiebel onwennig de trap af en na het ontbijt werk ik mijn lippen bij. Best veel werk, ´zo´n meisje´ zijn. Ik spring op de fiets om naar de supermarkt te gaan. Het trapt lastig met hoge hakken, maar vrijwel ongedeerd kom ik aan bij de supermarkt. Voor ik naar binnen ga, check ik mezelf nog even in de weerspiegeling van de ruit. Ik werk mijn haar en lippen bij en wiebel naar binnen. Tijdens het winkelen glimlach ik naar iedereen, want ik ben nu geen norse sociopaat meer, maar een vrolijk en opgewekt meisje. Mensen lachen niet terug, maar kijken me raar aan. Eenmaal thuis begrijp ik waarom, door al dat glimlachen heb ik mijn rode lippenstift over mijn tanden gesmeerd.

Zuchtend maak ik mijn tanden schoon, werk mijn lippenstift weer bij, spuit wat extra haarlak op mijn inmiddels uitgezakte kapsel en ga achter de PC zitten om aan PinkBullets te werken. Terwijl ik daar meisjesachtig zit te zijn, voel ik me opeens belachelijk. Ik ben gewoon thuis, niemand kan me zien, dus waarom al die onzin? En waarom al die onzin als mensen me wél kunnen zien?

Boven was ik mijn gezicht grondig, doe mijn haar in een knotje, wurm mijn opgezwollen voeten uit die 'beeldige schoentjes' en trek m'n slippers aan. Hulde aan alle meisjes die het wel kunnen, maar ik ben niet zo.

Bekijk alle logs van Judith