Om eerlijk te zijn heb ik mezelf altijd als snel beschouwd. Al op de basisschool was ik de snelste. Ik had als eerst mijn taalwerkjes en sommen af en als de juf voor de derde keer iets uit moest leggen aan dat slome volk waar ik mee in de klas zat, staarde ik uit het raam. Dromen over een Disneyprins of Michael Jackson (die toen nog een kekke neger was). Bij de kindermusicalgroep had ik nooit moeite met mijn teksten en met dansles hoefden de stapjes maar een keer voorgedaan te worden en ik had ze al onder de knie. Op die manier heb ik het beeld gekregen -het zelfbeeld- dat ik een snelle meid ben. Nu jaren later, blijkt dat in de praktijk vies tegen te vallen.

Ik zit in de bus. Naast me zit een man met een boodschappentas. Met vertraging komen we aan bij het station en veel mensen rennen de bus uit om een willekeurige trein naar ergens te kunnen halen. De man heeft zijn boodschappentas laten staan, dat viel me al binnen één seconde op. Ik bedenk me dat als ik de tas nu pak en een sprintje trek, ik hem makkelijk in kan halen. Sterker nog, als ik nú mijn stem verhef, kan hij me nog horen. Terwijl ik dat bedenk, staar ik suffig naar de tas en is de man inmiddels de bus alweer ingerend. Hij ziet me naar de tas kijken en snauwt kortaf dat ik hem wel even had kunnen roepen.

Ik zit in de trein naar Amsterdam. Achter me praat een jongen luid door zijn telefoon. “Ik heb de trein naar Den Haag net kunnen halen, dus ik ben nog op tijd.” Hij zit in de verkeerde trein. Als ik hem nu waarschuw, kan hij bij het volgende station uitstappen en kost het hem niet eens zo heel veel extra tijd. Terwijl ik me probeer te bedenken wat het volgende station is en met welke trein hij het snelst terug kan, komt de conducteur langs en vertelt aan de jongen dat hij in de verkeerde trein is gesprongen.

Met een dictee ben ik als eerste klaar, maar in de praktijk heb ik niets aan mijn snelheid, omdat er ergens iets misgaat bij de communicatie tussen mijn trage, logge lijf en mijn razendsnelle hersens.

Met volle boodschappentassen aan mijn stuur fiets ik slingerend op een hekje af. Mijn snelle hersens registreren direct dat mijn bagage te breed is en tegen het hek aan zal knallen. Mijn logge lijf fietst echter door en met een klap wordt een van de boodschappentassen tegen mijn spaken gelanceerd. Nog voor de klap hebben mijn hersens bedacht dat mijn boodschappen over een paar nanoseconden op straat liggen. Als mijn boodschappen inderdaad op straat liggen, kijk ik er naar. Armen en benen bewegen niet. Terwijl ik mijn boodschappen opraap in en de overgebleven tas probeer te proppen, vraag ik me af waar het mis is gegaan.

Ik ben geen snelle meid, ik ben sloom. De Disneyprins is ook al nooit komen opdagen en Michael Jackson is een vreemde blanke meneer geworden.

Bekijk alle logs van Mia