“Als je klaar bent kan ik je wel een lift naar het station geven?” Ze keek in zijn ogen, die ogen waar ze ooit in kopje onder was gegaan. Even twijfelde ze of dit weer een van zijn listen was of gewoon een goed bedoeld gebaar. Ze koos voor het laatste. “Graag, het zou me een hoop tijd schelen.” Kletsend over niets liepen ze samen de garage in en deden ze beiden alsof het niet ongemakkelijk was om opeens weer samen ergens te zijn, zonder de rest er bij. Eenmaal onderweg in de auto maakte hij zich zogenaamd erg druk over iets wat in het nieuws was geweest en zij was het roerend met hem eens. Haar handen waren klam en haar keel was droog. “Hadden we niet allang bij het station moeten zijn?” Het schrapen van zijn keel klonk ongemakkelijk. “Ehm, station komt later wel, eerst gaan we even praten.” Stil staarde ze naar buiten. Enkele schapenwolkjes schoven langzaam richting de zon. “Waarom doe je nu zoiets? Als je me had gevraagd te willen praten had ik ja gezegd. Maar nu lok je me onder valse voorwendselen mee je auto in, naar weetikveelwaar. En dan neem jij het mij kwalijk dat ik je niet vertrouw?” Nu was hij stil. De schapenwolkjes waren bijna bij de zon.

“Wees nu eens eerlijk, Emma. Als ik je had gevraagd te praten, had je een of andere slappe lulsmoes bedacht om niet mee te hoeven. Je had het zo ingekleed dat ik me niet gekwetst zou voelen en jij gewoon naar huis kon, om me vervolgens weer weken te ontlopen.” De bezwaren die ze wilde uiten bleven in haar keel steken. Hij had gelijk. Even kruisten hun blikken elkaar. Zijn ogen stonden droevig en ze veegde haar handen aan haar broek af. “Waar gaan we heen?” Hij glimlachte. “Doe eens een gok?” De schapenwolkjes kropen voor de zon en ze kon haar glimlach niet onderdrukken. Ze gingen terug naar het park waar het allemaal was begonnen.

De vogels zorgden voor een perfecte soundtrack terwijl ze zwijgend door het park liepen. Alsof het afgesproken werk was, bleven ze exact tegelijk stil staan. Even werden haar knieën week, maar ze wist zich te vermannen. De beste kus van haar leven had ze hier gekregen. Er was geen tijd voor sentiment, ze moest op haar hoede blijven. Met Lex wist ze het immers nooit. “Weet je wanneer ik verliefd op je werd?” Hij gaf aarzelend antwoord. “Hier toch? Die middag in het park?” Haar glimlach was triest. “Nee. De allereerste keer dat we elkaar hebben ontmoet. Ik weet nog steeds niet wat het was. Eigenlijk ben je ook een klein, dik, harig en voornamelijk raar mannetje, maar meteen de eerste keer zag ik iets. En dat heeft me nooit losgelaten.” “Dus toen ik jou om advies vroeg over hoe ik Eileen voor me moest winnen, was je al verliefd op me.” Een kort knikje, geen oogcontact. “En toen ik aan jou uitlegde dat ik zonder haar niet kon, niet wilde leven, klopte je hart voor mij?” Onwillekeurig haalde ze haar schouders op. “Je brengt het erg dramatisch, maar daar komt het wel op neer.” Voorzichtig tastte hij naar haar hand, maar ze deed alsof ze het niet merkte en stopte snel haar hand in haar zak. “Wanneer wist je dan dat je niet meer verliefd op me was?” Rusteloos graaide ze in haar handtas. Op deze momenten vergat ze altijd dat ze was gestopt met roken en er dus logischerwijs geen pakje sigaretten in haar tas zat. “Die avond bij jou thuis.”

Hij maakte een verslagen indruk. “Je was bang voor me.” Het enige wat ze kon doen was instemmend knikken. “Ik heb daar nooit mijn excuses voor aangeboden, is het te laat om dat nu nog te doen?” Hij wachtte haar reactie niet af. “Het spijt me echt Emma, maar ik dacht serieus dat je hard to get speelde. Allicht zag ik dingen die ik graag wilde zien, ik kon gewoon niet geloven dat wat er ook was, dat het voorbij was.” Het lukte haar zowaar om gemeend naar hem te glimlachen. "Het is goed. We hebben alle twee een deksel op onze neusjes gekregen en nu is het een kwestie van opstaan en doorgaan." Hij deed een paar stappen haar kant uit.
"Mag ik je zoenen?"
"Nee Lex."
"Dus het is echt voorbij?"
"Ja. Het is echt voorbij."

Zwijgend keken ze samen hoe de zon langzaam verdween.

Bekijk alle logs van Mia