Onlangs lag er een oproep op mijn deurmat, het was weer tijd voor mijn uitstrijkje. Bij mijn eerste uitstrijkje was de uitslag: verhoogde celactiviteit. Ik zal de technische termen achterwege laten, die doen er ook niet toe bij dit verhaal. Ik werd doorverwezen naar de gynaecoloog. De onrustige cellen werden “weggebrand” en na diverse controles bleek dat alles goed was. Vanaf toen viel ik weer onder de reguliere controle voor baarmoederhalskanker.

Toen het zover was heb ik een afspraak gemaakt bij één van de huisartsassistenten die de uitstrijkjes maken. Degene die dat vorige keer deed, vanaf nu assistente 1, wilde ik graag weer. Ten eerste omdat zij een erg prettig persoon is. Ten tweede omdat het nou eenmaal niet leuk is om met je benen wijd en ontbloot onderlijf in zo’n stoel te liggen en ik dan ook niet ook nog eens “het halve dorp” tussen mijn benen wil hebben. Ten derde omdat ik gewoon een bloedhekel heb aan die andere assistente, vanaf nu assistente 2. Ik gaf tijdens het telefoongesprek heel duidelijk aan dat ik mijn uitstrijkje door assistente 1 wilde laten maken en ik werd ingepland op het moment dat zij aan het werk was. Toen ik in de wachtkamer zat kwam tot mijn grote verbazing toch assistente 2 mij ophalen. Ze vroeg of ik mee wilde lopen naar het onderzoekskamertje.

Op dat moment had ik eigenlijk gewoon moeten weigeren. Dat kwam echt in me op. Ik kan er met mijn hoofd dan ook niet bij waarom ik niet op zijn minst heb gevraagd waarom assistente 1 er niet was, zoals ik toch echt heel duidelijk gevraagd had. Ik had kunnen vragen waarom ze hier geen rekening mee hielden terwijl ik als ik naar de kapper ga altijd een voorkeur mag aangeven en dan wordt daar ook rekening mee gehouden. Ik vind het dus niet meer dan normaal dat je een voorkeur uitspreekt voor iemand die een onderzoek afneemt wanneer je in deze genante houding en met je intiemste plek open en bloot in de spotlight ligt. Ik vind het dan ook niet meer dan normaal dat er met deze voorkeur rekening wordt gehouden. Wat is dat toch dat op het moment dat het om dokters- en tandartspraktijken gaat ik ineens monddood lijk te zijn. Het zal het typische luchtje wel zijn dat er hangt. Daar zit iets in wat er voor zorgt dat ik niet meer voor mezelf opkom.

Maar goed, ik had de afspraak al een aantal keren moeten verzetten dus ik ben toch meegelopen. Ik dacht, dan maar door haar, ze zal het toch ook vaker hebben gedaan, dan is het maar klaar en ben ik er hopelijk voorlopig weer vanaf. Ik deed mijn onderkleren uit en nam plaats op de onderzoekstafel in mijn minst favoriete standje [in dit geval dan]. Ze pakte de welbekende eendenbek en bracht hem in. Ze pakte het schrapertje waarmee ze langs de binnenkant van mijn baarmoeder moest om wat onderzoeksmateriaal te verkrijgen. Na veel wroeten en moeilijk doen zuchtte ze dat de lamp stuk was en dat ze niets kon zien. Ze trok de eendenbek eruit en zei dat ze even op zoek ging naar een lampje die ze erin kon draaien. Domme doos, je zorgt toch voor die tijd dat dat geregeld is. Je weet dat het donker is in mijn grot, ik heb zeg maar geen interne verlichting daar, mocht je daarop gerekend hebben. Even later kwam ze terug, schaapachtig drukte ze op het knopje van de lamp. Hij was toch al gemaakt. Goh, zouden er naast jou misschien mensen werken die wel nadenken….? Met veel gewurm en ongemakkelijk geduw, want ik was op dat moment helemaal niet meer ontspannen, bracht ze opnieuw de eendenbek in en schraapte, mijns inziens, onnodig vaak en hard langs mijn baarmoederwand. Ze keek naar het resultaat en opperde de mogelijkheid dat ik misschien terug zou moet komen om het opnieuw te laten doen want er zat wat bloed aan en dat kon de uitslag minder betrouwbaar maken. Ik schoot snel in mijn kleren en maakte dat ik wegkwam. In de auto kwam de stoom min of meer uit mijn oren, ik vloekte alles aan elkaar en reed veel te hard naar huis. Gelukkig bleek de uitslag goed te zijn, ik hoef pas over vijf jaar weer maar ik word nog boos als ik eraan terug denk. De volgende keer pik ik dit dus echt niet, heb ik me voorgenomen. Ik ga rond die tijd deze column maar een paar keer doorlezen om mezelf daaraan te herinneren.

Bekijk alle logs van ingrid