Ik vergaap me regelmatig op sites zoals www.flavourites.nl om leuke gadgets tegen het lijf te lopen. Of puur tegen de verveling.
En opeens glom het zwarte frame van een lowrider fiets me tegemoet. Zoals jullie weten heb ik de laatste tijd vrij weinig op het zadel gezeten maar mijn nieuwsgierigheid overwon en ik opende de website.
Laatst kwam op tv het nieuwtje voorbij dat je op je 21e levensjaar op je top zit qua spierkracht en conditie. En dat lieve mensen, baarde mij zorgen. Grote zorgen. Dat wil namelijk zeggen dat ik met mijn 22 lente’s al ruim een jaar in verval aan het raken ben.
Mijn conditie ben ik een heel lange tijd geleden compleet verloren. Zomaar, zonder iets te zeggen ging hij bij me weg.

En na een aantal clicks met mijn muis kwam ik op een wel heel bijzonder merk fiets. Project 346 met hun Basman. Een stretched cruiser (want in de fietswereld praat men graag Engels)
Van maarliefst 2 meter 10. Met een behoorlijk strak voorkomen.
En impulsief als ik soms kan zijn werden er een aantal mailtjes gestuurd naar fietswinkels en stond ik vanochtend rond het middaguur in de geboortestad van de Basman. Amsterdam.

Er was mij al verteld dat de fiets bedoeld was voor mensen van 1m70 en langer. En ik met mijn 1m63 was daar niet zo blij mee. Een paar boze blikken naar mijn ouders (fabricagefouten zijn ongehoord bij het creëren der kinderen) en mijn grootheidswaan toch naar de winkel en mijn toekomstige fiets “passen”.
Ik zwaaide mijn been over het glimmend witte frame en raakte nog net niet de stang die vervaarlijk tussen mijn benen stond. Natuurlijk ging ik weer voor een herenfiets. Ik ben toch zeker geen wijf!

Mijn voet voorzichtig naar de trapper die een heel eind van mij verwijderd was en warempel, hij paste! In mijn enthousiasme riep ik door de winkel “Ik ben niet klein, zie je dat, ik ben helemaal niet klein’
Toen brak het grote moment aan, ik mocht er een ritje op maken.
Mijn been weer over dat zadel. Mijn rechtervoet op de trapper en ik zette aan. Ik was zo gewend aan mijn omafietsje dat ik mijn linkervoet ver langs de trapper navigeerde, begon te wiebelen en ik opnieuw een poging kon doen om fatsoenlijk weg te rijden.

Als een klein kind op een fiets met zijwieltjes wiegde ik het 80cm brede stuur van links naar rechts op zoek naar balans. En na een paar slagen trappen had ik het door en fietste ik heerlijk over de stoep (het fietspad bevond zich wel 10cm van de stoep af maar daarvoor moest er een bochtje gemaakt worden wat nog even teveel moeite kostte) Toen ik weer terug was bij mijn eindbestemming kreeg ik glimmende oogjes met dollartekens en was het duidelijk “Deze wil ik, past hij in een Toyota Aygo?”

Het antwoord daarop lijkt me voor de hand liggend en over 6 dagen krijg ik mijn slagroomwitte cruiser van ruim twee meter thuis afgeleverd.
Wat zal ik fit worden deze zomer.
In ieder geval spierballen van het oppoetsen.

Bekijk alle logs van Leura