Het moet alweer bijna vijf jaar geleden zijn: het moment waarop ik besloot te gaan hardlopen. Hardlopen is een handige sport: je kunt het op ieder gewenst moment doen vanuit je eigen huis en de enige uitrusting die je hoeft aan te schaffen is een paar sportschoenen. Ik downloadde een trainingsschema waarmee ik na een paar maanden een half uur zou kunnen hollen. Het begon met 2 minuten hardlopen, 1 minuut wandelen en dat drie keer. Dat was meteen al een uitputtingsslag want hardlopen bleek techniek te vereisen. Je moet niet rennen alsof je de trein moet halen maar rustig joggen in een vast ritme.

Je moet weten dat ik geen talent heb voor sport. Als puber bleef ik al achter terwijl mijn ouders en broertje in de volle Franse zon een berg beklommen. Als ik dan met een rood aangelopen hoofd de top bereikte stond mijn moeder klaar met water en mijn vader met zijn fototoestel. Heel fijn. In dezelfde periode had ik erg sportieve vrienden. En dus deed ik mee aan de vele sporttoernooien op onze middelbare school, ondanks dat ik met volleybal geen service over het net geslagen kreeg. Bij balsporten zat ik altijd mijn vrienden aan te moedigen op de reservebank. Ik sluit niet uit dat ik beter zou zijn in anderssoortige sporten maar ik heb nooit tijd of zin gehad om die talenten te zoeken en te ontwikkelen omdat ik het druk had met mijn grote hobby: muziek.

Niet lang nadat ik begonnen was met hardlopen opperde Vriendin E. om met een groep muziekvrienden mee te doen aan de Batavierenrace, een studenten-estafetteloop met 25 etappes over in totaal 180 kilometer tussen Nijmegen en Enschede. Ik liet me overhalen tot een etappe van 7,4 kilometer, die ik zo langzaam uitliep dat ik helemaal onderaan in het klassement bungelde, nog net boven de lopers die straftijd hadden gekregen omdat ze achterop een fiets de etappe hadden afgelegd. En toch ging ik door. Afgelopen zaterdag deed ik voor de vijfde keer op rij mee met dit evenement.

Ik ben namelijk niet sportief maar heb wel een groot gevoel voor teamspirit. En dus trek ik graag hetzelfde T-shirt aan als 24 ploeggenoten en sta om 5 uur 's morgens op een zaterdag klaar om naar Dinxperlo te vertrekken voor mijn deelname aan ons batavierenteam. In de aanloop naar de race vragen we allemaal aan elkaar: hoe gaat het met hardlopen? Want we zijn bijna allemaal in januari begonnen met trainen en lopen de rest van het jaar niet. Op de dag zelf moedigen we elkaar aan bij ieder wisselpunt en complimenteren elkaar met streeftijden, of die nou snel of langzaam zijn.

De race eindigt met een groot studentenfeest op de campus in Enschede (een link naar deze log van vorig jaar is wel op zijn plaats), waarna wij in tentjes overnachten en de volgende ochtend met veel koffie samen de uitslagen bekijken. Ploeggenoot M. liep ongetraind 6 km in 31 minuten; na maanden trainen deed ik er 37 minuten over. Een hardlooptalent zal ik dus nooit worden maar het teamgevoel is verslavend - wie weet ben ik er volgend jaar wel weer bij...

Bekijk alle logs van Suzan