Met dit boek is Goldstein aan een ambitieus project begonnen, namelijk het herschrijven van de bijbel. Al is het niet zozeer herschrijven, Goldstein gaat verder daar waar de bijbel stopt. Want wat ging er in het hoofd van Kaïn om, voor hij besloot zijn broer te vermoorden? Wat deed Jonas nu precies in de walvis en welke verhalen vertelde hij toen hij er eenmaal uit was? En ook niet onbelangrijk, hoe ging Jozef om met het gesar van zijn collega’s toen bleek dat zijn lieve Maria zwanger was van God?

Goldstein heeft een aantal verhalen uit de bijbel gehaald en deze op zijn eigen manier opnieuw verteld. Zijn eigen manier is behoorlijk onorthodox en bij vlagen erg grappig. Zo blijkt Adam een simpele sul te zijn die Eva haast tot waanzin drijft. Zij is veel te mooi, lief, slim en grappig om met die vervelende Adam opgescheept te zitten, ook al hebben ze dan alles wat hun hartje begeert in het Hof van Eden. Uit de bijbel wisten we al dat de slang erg doortrapt was, maar dankzij Goldstein merken we pas echt hoe geslepen dit beest was en hoe hij precies Eva wist te verleiden tot het plukken van de appel.

En daar zit eigenlijk ook meteen het zwakke punt van dit boek.

Ook al zijn de verhalen vermakelijk opgeschreven, de clou weet je al. Adam en Eva worden het paradijs uitgetrapt, Kaïn doodt Abel en Noach krijgt de ark op tijd af. En oh oh oh, wat zou er toch gebeuren als die vermaledijde toren van Babel eindelijk af is? Kortom, erg verrassend is het allemaal niet. Toch is het een leuk boek om te lezen en heb ik vaak flink zitten grijnzen tijdens het lezen. Vooral als blijkt dat Noach niets anders is dan een oude chagrijn die het wel mooi vindt dat God voornemens is om de hele boel kapot te maken en opnieuw te beginnen. Zijn zoons en hun leeftijdgenoten zijn een stel vage hippies die het liefst onbegrijpelijke kunstwerken fabriceren en niets weten van hard werken. Gelukkig zijn God en Noach er nog om hen een lesje te leren. En God openbaarde zich niet aan Noach via brandende braamstruiken, neen, Noach hoorde een stemmetje in zijn neus. God heeft namelijk best gevoel voor humor.

Mijn favoriete verhaal in het boek is het verhaal over de gouden kalf. Mozes komt redelijk chagrijnig zijn berg af als hij ziet dat de mensen nog steeds rondom afgodsbeelden van het gouden kalf dansen. Verontwaardigd draagt hij de mensen op de beelden te vernietigen. Slecht nieuws voor Gomer, hij handelt namelijk in gouden kalveren. Als het monotheïsme aan terrein begint te winnen, probeert hij samen met zijn broers een nieuwe handel te bedenken. Het talent van deze heren is namelijk om overal een slaatje uit te slaan. Of zoals Ian, de zoon van Gomer het zegt;

Ze zouden elk van de negen daaropvolgende plagen hebben gezien als negen verschillende mogelijkheden tot zakendoen. Vervloekte duisternis? Laten-we-kindjes-maken-nacht! Hagel gemengd met vuur? Frisse klompjes van plezier en vrolijk knetterende auw-vonkjes!

Ook al is het boek dus leuk en grappig geschreven, je weet exact hoe de verhalen af gaan lopen. Daarom krijgt ‘Dames en heren, de bijbel!’ drie van de vijf maximaal roze kogels.

Uitgeverij Nijgh & Van Ditmar
221 pagina's
Verkrijgbaar vanaf maart 2009

Bekijk alle logs van Judith