Zo.
Na de onlangs gepubliceerde column van Judith in De Pers, was het afgelopen woensdag mijn beurt. Benieuwd? Je kunt hier het krantexemplaar bewonderen.

Ik had één van mijn columns ingezonden en kon deze de volgende dag in de krant terug lezen. Zo ook veel reizigers en andere lezers van De Pers.
Zij lazen massaal mijn column:

'Scannen'

Ik scan mensen. Letterlijk. Ik scan mensen. In de Albert Heijn. Met de zelf scanner.
In eerste instantie, toen ik het zelf scannen net had ontdekt, gebruikte ik het apparaatje alleen als infrarood speel wapen. Als James Bond ging ik van de groente naar de wasmiddelen. Richting pilaar versnelde ik mijn looptempo, om vervolgens stil te staan en mijn hoofd om deze schuilpaal te buigen, kijkend of er vijanden om de hoek in aanvalspositie zaten. Mensen in de winkel vonden dit raar. Dat zag ik aan hun ogen. En hun houding.

Nu scan ik mensen. Eerst heb ik mezelf gescand. Mijn oog, mijn mond, wijd open, om te kijken hoever het rode lampje zou schijnen (maar dit kon ik zelf uiteraard niet zien), mijn haar, mijn handen, noem maar op. Dit verveelde nogal snel, gezien ik voorheen de scanner nog voor James Bond praktijken gebruikte. Ik ben, om het wat spannender te maken, andere mensen gaan scannen. Eerst op afstand. Een meneer. Ik scande hem van boven naar beneden. Ja, als je scant, kun je het maar beter goed doen.

Nu was dit ook niet echt een heel onopvallende actie, dus ik beperk mij tegenwoordig alleen tot het “van dichtbij scannen”. Wanneer iemand naast mij staat, scan ik mijn net gepakte product, om vervolgens stiekem een arm of rug van een voorbijganger mee te nemen in mijn handeling. Tot op heden verschijnt er niets op het display. Ik heb ook nog geprobeerd een product vasthoudende hand te scannen. Misschien, heel misschien, zou de prijs van het artikel in deze hand op mijn beeldschermpje verschijnen. Helaas.

Wellicht, op een dag, scan ik iemand zijn of haar arm en verschijnt er op mijn apparaat de boodschap: Artikel: Tijdschrift. Aantal: 1.
Prijs: € 6,95. Dan heb ik mijn beide doeleinden eindelijk in één verwikkeld. Voor mijn plezier mensen scannen en het betrappen van een winkeldief op James Bondachtige wijze. Want wanneer iemand een mandje of winkelwagen bij zich heeft, is de mouw niet echt een voor de hand liggende plek voor de boodschappen.
Lijkt mij.

Bekijk alle logs van Marlease