Lucky, een hond van een onbestemd ras werd 14 jaar geleden door een hele goede vriend van me letterlijk van de straat geplukt. Hij was er slecht aan toe, hoogstwaarschijnlijk aangevallen door een andere hond. Bijna reed hij hem aan, maar hij kon nog net op tijd stoppen, stapte uit de auto, pakte de ziel op en bracht hem naar de dierenarts in de veronderstelling dat iemand zich wel zou melden als baasje van dit beestje. Toch niet helemaal gerust nam hij vervolgens twee weken later contact op en kreeg te horen dat niemand zich had gemeld. Hij bedacht zich niet en ontfermde zich over de hond, die sinds die dag de naam Lucky droeg.

Lucky, toen nog geen jaar oud, werd liefdevol opgenomen door mijn vriend en zijn vriendin.
Een beter thuis had hij zich waarschijnlijk niet voor kunnen stellen en het leek alsof hij zich heel erg bewust was van het feit dat hij zijn leven te danken had aan mijn vriend, want hij verloor hem vanaf dag één niet meer uit het oog.

Eind goed al goed en ze leefden nog lang en gelukkig…..niet dus.

De vriend in dit verhaal vond na vele omzwervingen eindelijk een doel in het leven. Via een behoorlijke omweg kwam hij tot de conclusie dat hij verpleegkundige wilde worden en begon aan de opleiding hiervoor, nam afscheid van zijn oude leventje en vestigde zich met zijn vriendin een heel eind uit de buurt hiervan.

Op een ochtend werd hij wakker, ging naar het toilet en zag tot zijn ontsteltenis dat hij bloed plaste. Na de nodige onderzoeken bleek dat hij nierkanker had, precies dat waar zijn moeder, toen hij twintig was, aan gestorven is. Diverse behandelingen verder en een nier minder werd hij genezen verklaard. Hij pakte zijn opleiding en stage weer op en begon vol goede moed aan de rest van zijn leven. Op een dag nam hij afscheid van zijn vriendin om vervolgens de avonddienst in te gaan. Een kus en een werk ze en tot straks, zoals altijd. Toen hij terug kwam van zijn werk was ze weg. Geen reden, geen toelichting. Na alles wat ze samen hadden doorstaan…..helemaal niets, gewoon weg. Met alle kracht die hij in zich had heeft hij zijn opleiding afgerond. Hij heeft zich verzet tegen de verleiding zijn oude leventje weer op te pakken. En al die tijd bleef Lucky hem trouw. Lucky heeft hem er door heen gesleept. Drie keer per dag lopen in het park, dus hij moest er wel uit, daardoor bleef hij in contact met andere mensen en ging niet kopje onder in zijn ellende. Bijna drie jaar zijn hij en Lucky met z’n tweeën geweest. De één kon niet zonder de ander.

Een aantal maanden geleden kwam mijn vriend iemand van vroeger tegen, een vriendinnetje van het voortgezet onderwijs. Hij had nooit wat met haar gehad maar nu bleek dat ze destijds, zonder dat ze het van elkaar wisten, verliefd op elkaar waren. Al bij de eerste ontmoeting bleek dat dit gevoel eigenlijk nooit over was gegaan. Hij durfde zich ondanks alles over te geven aan deze liefde en niets stond hem nog in de weg, zo leek het.

Behalve de hond.

Ook zij had een hond. In de eerste instantie zorgde hij ervoor dat Lucky ergens kon logeren als ze bij elkaar wilden zijn. Beide honden waren mannetjes en ze wilden hun samen zijn niet laten verstoren door deze twee opgefokte libido’s. Echter, een aantal maanden verder, werd wel duidelijk dat de honden zo langzamerhand toch aan elkaar moesten gaan wennen, wilden ze verder.

Lucky werd voorgesteld aan haar hond en direct werd duidelijk dat dit niet zou gaan werken. Beide beesten leken in staat elkaar af te slachten. Lucky werd teruggebracht naar zijn logeeradres en ze bespraken de mogelijkheden om dit op te lossen, desnoods met professionele hondenbegeleiding. De volgende dag haalde hij Lucky op bij zijn logeeradres. Lucky, inmiddels 14 jaar oud, lag ziek en levenloos op zijn kleedje. Hij reageerde nauwelijks op mijn vriend. De paniek sloeg toe. Dierenarts, foto’s, echo…..een tumor. Lucky kon met wat pijnstillers nog wat langer blijven leven, maar was ten dode op geschreven. Afgelopen week heeft mijn vriend met veel pijn en verdriet de keuze gemaakt om hem in te laten slapen, om hem meer ellende te besparen. Hij had hierover een dubbel gevoel, voelde zich schuldig omdat het de zaken makkelijk leek te maken en wilde ook geen afscheid nemen van zijn maatje, die hem er de afgelopen jaren doorheen had gesleept. Hij had hem van de straat gehaald toen hij er heel erg aan toe was. Lucky hielp hem door de zwaarste periode in zijn leven. Hoe kon hij in godsnaam deze beslissing nemen?

Toch leek het of Lucky vrede had met de situatie, alsof hij dacht, jij hebt mij geholpen, ik heb jou geholpen, het is goed zo! Jij komt goed terecht, ik heb je nieuwe leven gezien, je kunt verder, zonder mij. Je hebt me niet meer nodig en ik heb heel erg veel geluk gehad met een baasje zoals jij. Door jou ben ik veertien geworden in plaats van nog geen jaar en ik had die veertien jaren voor geen goud willen missen. Ik hou van je en daarom wens ik je alle geluk in je nieuwe leven. Kan een hond dat denken? Ik denk van wel.

Bekijk alle logs van ingrid