Ineens zag ik het, er miste er eentje.
In plaats van 124 vriendjes had ik er nu nog maar 123.
En het ergste is, ik kon hem missen want ik ben er nog steeds niet achter wie mij op brute wijze heeft laten vallen.
Al die moderne snufjes ook van tegenwoordig, ik voel me met de dag ouder worden.
Laatst zag ik op tv een programma over basisschoolkinderen van heel vroeger zonder digitaal schoolbord. Serieus, wat is een digitaal schoolbord!?

Doe mij maar gewoon een krijtbord waar je als je geluk had eens in de zoveel tijd de wissers buiten uit mocht kloppen, en niet tegen de muur want dat ging er niet meer vanaf.
En waarom gaat mijn gehele omgeving en de helft van mijn oude klasgenootjes trouwen en gelukkig zijn en kuit schieten? Ik wil verdorie eentellers, bonken, reuzereuze’s en andere prachtige glazen knikkers in mijn favoriete knikkerpotje schieten en springtouwen en boos op persoon nummer 3 worden omdat hij niet eens fatsoenlijk kan inspringen!

Na school gingen we gezellig Tina-plaatjes uitknippen met klasgenootjes. En als iemand jouw favoriete plaatje verknipte dan was je gewoon geen vriendjes meer, simpel! Maar nee, mijn omgeving veroudert snel. Ze krijgen een berg centjes en hun baarmoeder geeft bovennatuurlijke seintjes dat hij binnen korte tijd gevuld moet zijn met embryo omdat er anders explosiegevaar kan ontstaan. Ik was eigenlijk wel van plan om nog een jaartje of zes te wachten met het werpen der nageslacht maar opeens voel ik me onzettend jong.

Nou mensen, dat u naar hartelust mij gaat bellen om u te voorzien van kraamzorg. Ik geniet ondertussen nog volop van mijn ondoorbroken nachten. Heerlijk overdag tussen de snotneuzen en poepluiers en 's avonds ondergoed gooien naar bandleden zonder me zorgen te hoeven maken of ons Pietje nog wel lief is, wel wil slapen en geen last heeft van teisterende buikkrampen en speen-nijd. Met onze 16 jarige onervaren oppas met een stuk roze hubba bubba kauwgom in haar mond die af en toe achter haar lippiercing blijft plakken. Die onze Pietje flesvoeding geeft met een temperatuur van een kleine 96 graden omdat ze het vies vind om zo’n wit druppeltje op haar pols te laten vallen.

Bovendien ben ik ook getroffen door de kredietcrisis en ben ik al blij als ik een euroknaller bij elkaar gespaard heb aan het eind van de maand. Maar dat geeft niks, ik heb met vriendlief een hele zak vol knikkers gekocht en wacht op de eerstvolgende die zich aandient voor een battle.

Bekijk alle logs van Leura