Onze moeders, grootmoeders en overgrootmoeders hebben voor ons gestreden. Voor hen was het niet vanzelfsprekend dat ze na hun school een studie uitkozen die ze wilden doen, om vervolgens een jaar te reizen, wat te jobhoppen, jezelf ontwikkelen via waanzinnige hobby's en net zolang daten totdat je de perfecte partner hebt gevonden. Nog geen honderd jaar geleden mochten wij vrouwen niet eens stemmen, tweederangsburgers die we waren. Trouwen, baren, huishouden en opvoeden. Als je mazzel had trouwde je een man die het je gunde om hobby's te hebben, maar meestal was daar sowieso geen tijd voor. Zonder vaatwassers, wasmachines, swiffer-dusters en Cillit bang duurde het aanzienlijk langer voor je huis enigszins toonbaar was. Al die kinderen voedden zichzelf ook niet op, en de luxe van naschoolse opvang was een toekomstdroom.

Dankzij alle vrouwen die weigerden bovenstaande te accepteren als enige levenspad, zijn de vrouwen van nu vrijer dan ooit. Wij studeren wat we willen, kiezen vervolgens een baan die ons leuk lijkt en als blijkt dat de baan naar keuze onze ontwikkeling in de weg staat, zoeken we een nieuwe. Als een vriendje niet bevalt kan hij vertrekken en als we niet op mannen vallen, trouwen we met een vrouw. Als we kinderen willen, doen we dat en als we dat niet zien zitten, doen we dat niet.

Kortom, dankzij de strijd van onze moeders, hebben wij nu volledige keuzevrijheid. Al weet ik niet of ik daar zo blij mee ben.

Er zijn namelijk te veel keuzes. Over mijn baan ben ik erg tevreden. Leuke mensen, voldoende doorgroeimogelijkheden en opleidingen. En niet onbelangrijk, een goed salaris. Maaaaaaarrrrrrrrrr, ik kan natuurlijk ook ontslag nemen, vertrekken naar een hutje op de hei en daar een geniale roman schrijven, waardoor de hele wereld aan mijn voeten komt te liggen. Of een sabbatical nemen en lekker gaan rondreizen. Of gewoon blijven doen wat ik nu doe, dat kan ook. Niet alleen bij 'grote' vraagstukken als carrière en liefdesleven duizelen de keuzes me, ook bij iets simpels als het inrichten van mijn vrije tijd zie ik door de keuzebomen het bos niet meer.

Lekker tv kijken, lezen, schrijven, spelletje spelen, met vriendinnen op stap of quality time voor m'n relatie? En als ik dan kies voor hersenloos tv kijken, hoe maak ik dan een keuze tussen de honderden zenders? En lezen, kies ik voor een lekkere roman, of een wetenschappelijk schrijven waarmee ik mijn kennis verbreed? Schrijven is leuk, maar welk onderwerp kies ik? Ga ik met mijn vriendinnen lekker hangen en kletsen, naar een feestje, filmpje kijken of iets cultureels? Elke beslissing lijkt in deze maatschappij soms wel tien nieuwe keuzes op te roepen. Godzijdank wil ik geen kinderen, want in mijn huidige leven heb ik helemaal geen tijd voor baren en opvoeden. Wil ik daar tijd voor maken, moet ik kiezen welke activiteiten ik voortaan schrap en wat ik blijf doen. Maar hoe maak ik die keuze?

Natuurlijk is het een groot goed dat wij zo vrij zijn en alles kunnen doen en laten wat we willen. Maar soms lijkt het me een heerlijk rustgevend idee dat iemand anders voor jou beslist en dat je alleen maar hoeft te dubben over het beperkte aantal keuzes binnen die geringe bewegingsruimte. Doe ik vandaag de witte was of de bonte was?

Bekijk alle logs van Judith