Ik pretendeer altijd het voorbeeld van de goede smaak te zijn, door me af te zetten tegen wansmaak zoals Opels, foute muziek of eten bij Van der Valk. En ik heb echt iedereen verteld wat een mooi huis ik heb aan de gracht met glas in lood en granieten aanrecht. Maar bij het inrichten van ons nieuwe huis stond ik neuriënd de boekenkast in te richten en bij het ordenen van de wereldliteratuur schoot ik in de lach. Ik moest denken aan een rubriek in de VARA-gids waarin bekende Nederlanders zich thuis laten fotograferen en vertellen over hun kijkgedrag. Natuurlijk behoor je in VARA-kringen niet de Telegraaf te lezen, maar een stel was wel het andere uiterste van het intellectuele spectrum. Ze hadden zich laten fotograferen in hun bed met op de sprei alle kranten en tijdschriften waarmee ze gezien wilden worden, zoals de Volkskrant en het NRC-handelsblad, maar ook Der Spiegel en Elsevier. En ik ging bij me zelf te rade. Want wat kon ik me nog herinneren van al die mooie schrijfwerkjes die ik prominent in het licht van een halogeenspotje schoof? Weinig. Ik weet van films en boeken na een tijdje alleen nog maar of ik het mooi, grappig of saai vond. Heel ambitieus ben ik ooit aan Anna Karenina van Tolstoj begonnen, maar elk hoofdstuk werd verteld vanuit een ander personage. Ik was het spoor bijster. En 1984 van George Orwell heb ik weliswaar uitgelezen, maar met grote tegenzin. Literatuur is denk ik net als spruitjes eten; het is misschien beter, maar je moet het leren.

Een boekenkast ziet er wel slim uit, maar eigenlijk is het vernis. Een laagje chroom over een middelmatige jonge vrouw die stiekem genoegen schept in hele foute dingen. Op een vrije dag ga ik allesbehalve schilderen langs het water, pianoconcerten luisteren, delibereren over Nietzsche en mijn bevindingen neerpennen met een ganzenveer. Nee, op een vrije dag slaap ik uit, drink cola bij mijn brunch en bel de radio om mee te doen met een spelletje of om een plaat aan te vragen. Als het journaal is mail ik filmpjes waarin mensen genadeloos op hun muil gaan. Of ik speel mijnenveger. ’s Middags koop ik geurkaarsen bij de Blokker en zet ik thee. Dan ga ik allemaal mensen op hyves krabbelen en ’s avonds eet ik een kliekje uit de vriezer. Na het eten trek ik mijn Spongebob-sloffen aan en ga een of ander make-over programma kijken. Misschien stuur ik nog een sms-je voor mijn favoriete Idol.
Intens tevreden sjok ik dan naar boven. Ik moet er niet aan denken dat ik in bed nog allemaal artikelen moet doorspitten over grote problemen. Wat heb je daar zelf aan? En wat heeft de wereld daar aan? Ik moet ook mijn grijze massa pijnigen om te ontdekken wie die bollebozen in de VARA-gids waren, maar ik kom er maar niet achter. Waarschijnlijk waren het nietszeggende BN-er wannabe’s die geen zin meer hadden om op elkaar te klimmen en hun frustratie nu kunnen toeschrijven aan echte problemen en mensen die er wel toe doen. Een vrolijker anticonceptiemiddel dan HP/De Tijd is wat mij betreft gewoon een pyjama met een beertjesprint.

Bekijk alle logs van Kirin