Bloed geven is nobel. En goed voor je eigenwaarde, vooral als je zoals ik een beroep hebt waarvan de maatschappelijke relevantie niet evident is. Dus ik had me via internet opgegeven als bloeddonor. Niet lang daarna kreeg ik brief met een uitnodiging voor een eerste controle. Voordat je bloed mag geven, controleert de bloedbank of je Enge Ziektes hebt zoals HIV of Herpes. Daarnaast moet je voldoende ijzer in je bloed hebben en een niet te lage bloeddruk.

En dus ging ik prikken halen. Eén in mijn vinger voor de snelle tests en één in mijn elleboogholte voor de test op de Enge Ziektes. Ik werd gewogen door een weegschaal die 5 kilo meer aangaf dan mijn weegschaal thuis. "65 is eigenlijk 63," glimlachte de prikarts "want je mag er 2 kilo aftrekken voor kleren en schoenen." Ik vertelde maar niet dat ik thuis 60 weeg en dat graag zo houd. Daarna werd het nieuws alleen maar slechter.

"Je hb-gehalte is aan de lage kant. Hier heb je een lijst met voedingsstoffen die veel ijzer bevatten."
Dat wordt dus veel broccoli eten de komende weken.
"Gezien je leeftijd en gewicht heb je een opvallend hoge bloeddruk. Heb je een stressvolle dag?"
Het was mijn thuiswerkdag en ik had tot half negen geslapen. "Nee, niet echt".
"Een drukke week dan?" Het was zo'n uitzonderlijke week waarop ik dinsdag- én woensdagavond vrij was geweest. "Nee, ook niet"
"Vreemd. Maar het is een momentopname dus het kan de volgende keer gerust anders zijn."

Gerust was ik echter niet. Dus thuisgekomen belde ik mijn moeder om te vragen of een hoge bloeddruk in de familie zit. Dat bleek inderdaad het geval. Maar toch. Het voedingscentrum adviseert mij een 'gedragsverandering': eet niet te veel zout; eet voldoende groente en fruit; neem voldoende beweging; zorg voor voldoende ontspanning en rust; zorg voor voldoende nachtrust.

Zout? In soep uit blik zit veel zout maar dat eet ik gelukkig niet veel. Mijn chipsinname is ook in orde. Drop is een ander verhaal. Zou een pond drop per week te veel zijn? Groente is voor mij het belangrijkste onderdeel van de warme maaltijd maar fruit? Ik ben gek op zomerfruit maar raak in de winter geen appel of mandarijn aan. (Ik heb in mijn jeugd al voldoende appels gehad om er de resterende winters van mijn leven genoeg van te hebben.) Ik heb meteen maar even een zak sinaasappels gekocht. Ook goed voor de ijzeropname.

Sporten doe ik met mate; lichaamsbeweging ook. Ik heb een Italiaanse collega die dagelijks twee keer de trap neemt naar de achtste verdieping en na de lunch een wandelingetje gaat maken. Voortaan ga ik hem fijn gezelschap houden; kan hij meteen zijn Nederlands oefenen.

Tot zover het makkelijke deel van mijn gedragsverandering. Het moeilijkste is natuurlijk voldoende ontspanning en rust. Ik zei dan wel tegen de dokter dat ik absoluut geen stressvolle week had maar eerlijk gezegd ben ik altijd een beetje onrustig. Op sommigen kom ik wat nerveuzig over: ik praat snel en ben nogal klunzig (ik ben zo iemand die even snel weg wil sneaken maar vervolgens alles uit mijn handen laat vallen zodat iedereen mij nakijkt). Voor anderen lijk ik een druktemakertje: hoe vaak zit ik niet tijdens de lunch te klagen over co-auteurs die niet meewerken? Of tegen mijn vrienden over contacten die niet reageren op mailtjes? Nee, rustig afwachten op wat het leven brengt is er voor mij niet bij.

Jammer eigenlijk, het zou een hoop stress schelen. En een hoge bloeddruk.

Bekijk alle logs van Suzan