Ik vond het wel een ‘aardig’ tasje toen ik hem zag hangen.
Veel te duur maar met een cadeaubon de moeite waard om te adopteren.
Hij lag dan ook al een aantal weken te pronken in de etalage en zachtjes fluisterde hij mijn naam.
Het was een gele volkswagen kever met reflecterende koplampjes, deurgrepen en 4 wieltjes. En ook al was hij totaal onpraktisch, mijn tassenliefde overwon.
In de rit naar huis zag ik al een dame wijzen naar het gele vervoersmiddel bungelend aan mijn fietsstuur en vanaf dat moment is het echt een BT geworden een Bekende Tas.

Overal waar ik kom hoor ik mensen autotas fluisteren of zie ik stelletjes elkaar aantikken en wijzen. Ik heb zelfs op mijn werk al een aantal keren mijn tas uit de handen van een peuter moeten grissen die er wild enthousiast mee door de kamer aan het crossen was inclusief het geluid van brullende motoren.

Omdat er wel meer mensen zijn met aparte tasjes had ik absoluut niet verwacht dat er überhaupt mensen op zouden reageren maar vandaag was toch wel het hoogtepunt.

Het einde van de seizoensuitverkoop is in zicht en ik struinde het laatste designerwinkeltje binnen voor wat financiële meevallers.
Op het moment dat ik wat door het kledingrek blader komt er een stevige moeder langs mij staan en hoor ik een luid gilletje uit een kindermondje komen.
Iemand trekt aan mijn tas!

Ik zie het jongetje van plusminus 4 jaar met opgedroogd softijs (die met die gekleurde disco spikkeltjes) op zijn wangen de hengsels van mijn tas grijpen en hij roept tegen zijn moeder “Ik wil deze auto, mama je moet deze auto voor mij kopen!”
Mijn blik dwaalt af naar de starre blik van de moeder die geen krimp geeft en rustig verder neust tussen de kledingstukken.

Het jongetje trekt nog wat harder aan mijn tas en ik besluit gewoon weg te lopen, mocht het jongetje stug blijven aanhouden dan verlies ik hem vast wel bij de eerste rotonde waar hij hulpeloos aan mijn tas langs de auto bungelt en word meegesleept.
Het bleek dat mijn gedachten te ver afdwaalden want bij de eerste stap verliest het vervelende kind zijn evenwicht en komt met een plof terecht op de houten vloer.
Hij zet het op een krijsen.

De moeder krijgt een roze gloed op haar gezicht en kijkt mij boos aan, “wie denk je wel niet dat je bent” Aan de ene kant had ik haar graag verteld over mijn kunde in de kraamzorg en hoe ontzettend goed ik ben met kinderen maar aan de andere kant moet je werk en privé gescheiden houden en mag je je gerust groen en geel ergeren aan iemands voortplantsel.

Ik ga voor keuze twee, trek mijn tas recht en stap de winkel uit.
Kijken doen we met de oogjes, niet met de handjes.
Gelukkig is softijs met water oplosbaar. Evenals de spikkels.

Bekijk alle logs van Leura