Hoe vaak bespreek ik niet met vriendinnen dat het zo leuk zou zijn om gewoon een man tegen te komen op straat. Spontaan. Dus niet na wijn en bier in een kroeg op zaterdagavond, maar gewoon, overdag. In een winkel, in de rij voor de kassa, bij de parkeermeter of waar dan ook, bij daglicht, zonder alcohol in het bloed. Zodat het echt gaat om aantrekkingskracht tussen twee mensen. We romantiseren graag. En ja, daar praten single vrouwen over. Maar ook over afvallen, mislukte dates, obsessief schoenen kopen, sporten, lekker eten, weegschalen die de deur uitgaan en nog veel meer.

Afgelopen zaterdag. Ik deed mijn boodschappen. Die avond zou ik naar theater gaan. De zondag erna had ik nog geen plannen. Dat was fijn. In het weekend plan ik het liefst een dag of dagdeel zonder afspraken. Zodat er tijd is voor spontane gebeurtenissen. Je weet immers maar nooit wie je tegenkomt. Maar vaak kom ik niemand tegen en gebruik ik de vrije uren om lekker te lezen, een goede film te kijken, te sporten of om eens al mijn was weg te werken en op te ruimen. Of ik eindig bij een vriendin op de bank.

Goed, ik kwam thuis met al mijn boodschappen. Neen, niet met al mijn boodschappen. Ik ben slecht in boodschappen doen, dus ik was uiteraard weer wat vergeten. Voor de vergeten boodschappen ga ik altijd naar een kleine winkel, die onder het appartementencomplex zit waar ik woon. Die winkel is voor noodboodschappen. In mijn geval. Met een familiepak wc-papier, chocola, een six-pack waterflesjes en ontbijtkoek onder mijn armen stond ik bij de kassa. In een lange rij. In een te lange rij. Ik legde de producten op de lopende band. Verveeld stond ik om me heen te kijken, toen een man achter me een zak wortelen en chocola op diezelfde band legde. Ik lachte naar hem. Automatisch, de man had vriendelijk lachende ogen. Ik keek naar zijn kleding. Hij droeg onopvallende kleding. Het was eigenlijk een onopvallende man. Met erg leuk lachende ogen. Ik keek nog eens. Hij lachte. Dus ik lachte terug. In de rij stond ik maar wat te wachten en naar mijn boodschappen te kijken. Keer op keer omkijken zou gek zijn. Al had ik wel die neiging. De lopende band is in die winkel enorm lang. Ik had nog even te gaan. Af en toe keek in achterom de winkel in, alsof ik iemand zocht. Dat moet een gek gezicht geweest zijn!

Eindelijk was ik aan de beurt. De caissière deed haar werk. De man keek me aan en lachte weer, terwijl ik moeilijk geld uit mijn portemonnee probeerde te halen. De caissière wenste mij, na het afrekenen van mijn boodschappen, een fijne dag. De man was nu aan de beurt bij de kassa.
Terwijl ik het familiepak wc-papier onder mijn ene arm stak, het pak waterflesjes onder mijn andere arm knelde en de rest van mijn boodschappen oppakte, hoorde ik een mannenstem heel
dichtbij zeggen: “Fijn weekend!” Ik liep weg en lachte te suf en verward naar hem. Ongeveer vijftien stappen verder zei ik tegen mezelf: “Wie wenst de caissière nou een fijn weekend, nog vóór hij de boodschappen heeft afgerekend?” En gelijk daarna: “Oh, dat was helemaal niet tegen de caissière, dat was tegen mij! Een spontane openingsgroet!” Ik was al te ver weg om terug te lopen en te zeggen dat ik niet doorhad dat hij het tegen mij zei. Ik begreep zijn verbaasde blik, als reactie op mijn suffe lach ook ineens een stuk beter.

Waarom had ik het nou weer niet door? Ik had hem kunnen bedanken, of kunnen zeggen dat mijn weekend inderdaad fijn zou zijn. Hij zou mij dan vragen wat mijn plannen waren. Ik zou enthousiast vertellen over theater diezelfde avond en over niks doen en relaxen op zondag. Waarop hij charmant had kunnen reageren met: “Nou als je echt niks te doen hebt, bel me. Dan kunnen we wel een kop koffie gaan drinken, als je dat leuk vindt. Hier heb je mijn telefoonnummer.“ Maar zijn spontane, in de rij voor de kassa, ontmoetingspoging heb ik perfect verpest.

Sinds afgelopen zaterdag ga ik nu, zoals je zult begrijpen, zeer oplettend, iedereen gezellig terug groetend, door het leven. En misschien vergeet ik aanstaande zaterdag wel weer wat boodschappen en heeft de man ineens weer behoefte aan chocola.
Of wortelen.

Bekijk alle logs van Marlease