Terwijl ik compleet ontspannen in bad zit, dringen opgewonden stemmen door in de badkamer. ‘Waarom geef je mij niet gewoon Willem II? Dan heb ik hem compleet.’ ‘Ja maar met deze stapel kan ik mijn album vol maken inclusief Willem II’ Een derde stem mengt zich in de discussie. ‘Wacht, ik heb ook nog een hele stapel plaatjes, ik ga ze wel halen.’ De deur wordt dicht geslagen en zuchtend stap ik uit bad. Hoog tijd voor een interventie, straks slaan ze elkaar de hersens in. Tegen de tijd dat ik me heb afgedroogd en aangekleed, is Pieter alweer terug met zijn plaatjes, wat voor een hoop opwinding zorgt. ‘Hoe kan jij er nou zoveel hebben? Mag ik ze nu meteen inplakken, want dat is het leukste werk.’

Eenmaal beneden wordt mijn aanwezigheid niet direct opgemerkt, alle aandacht gaat uit naar de enorme stapel voetbalplaatjes van Pieter. Geert graait met glimmende oogjes van hebzucht naar alle plaatjes van Willem II. Ik probeer ze tot rust te manen, maar mijn pogingen hebben weinig effect en ik trek me terug in de keuken met een kop thee. Een nieuwe discussie volgt.
‘Mijn moeder spaart voetbalplaatjes voor me, echt waar!’
‘Dat geloof ik niet!’
‘Dan gaan we haar nu bellen.’
Vastberaden haalt Geert zijn telefoon tevoorschijn, noem hem geen leugenaar. Mama neemt snel op en de telefoon wordt op de speaker gezet.
‘Dag moeder, met je zoon.’
‘En met Remko!’
‘En Pieter.’
‘Is het waar dat u voetbalplaatjes spaart voor uw zoon?’
Ze bevestigt het en vertelt enthousiast hoeveel plaatjes ze al voor hem heeft gespaard en hoe blij hij is als hij weer plaatjes mag uitpakken en inplakken, in zijn mooie album.

Na het telefoongesprek wordt er weer geruzied over de plaatjes van Willem II en aan mij wordt gevraagd te bevestigen dat het wel heel erg flauw is dat Geert die plaatjes niet gewoon mag hebben. Op de tafel liggen honderden voetbalplaatjes door elkaar heen en ik stel voor dat ze onderling dubbele plaatjes gaan ruilen. Na nog wat gekissebis worden ze gelukkig afgeleid doordat Pieter een vet cool filmpje wil laten zien op zijn Facebook. Meteen wordt hij gesard, omdat volgens zijn vriendjes Facebook alweer helemaal passé en vet ouderwets is.

Omdat het mooi weer is en ik nog moet werken, probeer ik ze subtiel de deur uit te werken.
‘Willen jullie niet lekker buitenspelen jongens?’
Dit voorstel wordt enthousiast ontvangen en brengt ons meteen naar het volgende discussiepunt, Pieter is zijn jasje vergeten. Gelukkig heeft Remko nog wel een jas voor hem. Bij de deur zwaai ik ze uit en ik zie ze gebroederlijk de straat uitlopen.

Drie mannen, allen boven de dertig en met een Zeer Belangrijke Baan. Doordeweeks zijn ze oh zo volwassen, maar in het weekend ruziën ze over voetbalplaatjes en gaan ze lekker buitenspelen.

Boys will be boys.

Bekijk alle logs van Judith