Fik Meijer is classicus en historicus en heeft in dit boek op heldere en vermakelijke wijze beschreven hoe de oude Grieken en Romeinen met dieren omgingen. Na het lezen van dit boek, heb ik eerlijk gezegd ook maar een gedachte die blijft hangen; 'rare jongens, die Romeinen'.

Iedereen is wel bekend met de vreselijke gevechten tussen dieren, en mens en dier in het Colosseum. Ik dacht dat deze gevechten werden georganiseerd puur ter vermaak, maar de hoofdreden was om te laten zien dat de Romeinen niet alleen alle mensen de baas waren, maar ook de brute natuur aan hun voeten hadden gekregen. Als jij immers honderden beren, leeuwen, olifanten, panters en andere exotische dieren kunt verslaan, dan moet je wel de baas zijn van de hele wereld, toch? En uiteraard is het vermakelijk om te zien hoe veroordeelden verscheurd worden door een woeste beer, dat is immers visueel veel aantrekkelijker dan een saaie strop. Dat vervolgens die dieren weer werden afgemaakt door heldhaftige jagers maakt het dubbel zo leuk.

Gelukkig gingen de oude Grieken en Romeinen niet met alle dieren zo wreed om. Paarden en honden vormden vaak een uitzondering. Zelfs in die tijd werd de hond al beschouwd als een trouwe vriend, zo was de oude hond van Odysseus de enige die zijn baas herkende toen hij in lompen eindelijk terugkeerde naar Ithaca. Niet alleen paarden en honden kregen een goede behandeling, ook bepaalde vissoorten (!) werden bijzonder goed behandeld door hun baasje. Zo kreeg de dode murene van Hortensius zelfs rouwkleding aan.

Omdat men in de oudheid niet veel kennis had van exotische dieren, vulden ze hun gebrek aan kennis aan met fantasie, wat voor een aantal vreemde kenmerken zorgden die aan dieren werden toegedicht.

Zo was onder andere het volgende 'bekend' over hyena's;
- Ze zijn tweeslachtig, afwisselend een jaar mannelijk en dan een jaar vrouwelijk
- Ze kunnen menselijke stemmen nabootsen
- Hun ogen kunnen duizend verschillende kleuren aannemen
- Met hun linkerklauw kunnen ze je hypnotiseren

Ook in die tijd was er al debat over de verschrikkelijke wijze waarop de mens met dieren omging. Zo was Pythagoras een overtuigd vegetariër en zelfs de eerste dierenbeschermer die gevangen dieren opkocht en weer vrijliet. Het boek wordt afgesloten met een pleidooi van Plutarchus die zich afvraagt of de mens wel intelligenter is dan het dier. Dieren laten zich leiden door de natuur en hebben geen hulp nodig om te overleven, waar de 'zwakke mens' allemaal specialisten nodig heeft om zichzelf van een enigszins 'menswaardig' bestaan te doen verzekeren.

Hierdoor is het boek niet alleen een leuke geschiedschrijving met mooie fabels en bizarre feiten, maar ook een aanvulling op de hedendaagse discussie over hoe wij mensen met dieren en de natuur omgaan. Omdat het boek dus niet alleen vermakelijk is om te lezen, maar ook iets toevoegt, krijgt het vier van de maximaal vijf roze kogels.

Uitgeverij Athenaeum-Polak & Van Gennep
2009
151 pagina's
Verkrijgbaar vanaf februari 2009, onder andere bij Bol.com

Bekijk alle logs van Judith