Af en toe lijkt het alsof wij, PinkBullets-medewerkers, literatuurfreaks zijn. Judith en Fizgig dwepen met Haruki Murakami, Nini begint een anti-Murakami-pro-Bill-Bryson-club en Ingrid geeft ondertussen haar debuut uit.

Zaterdagavond ging ik naar het Boekenfeest in het Nijmeegse concertgebouw De Vereeniging. Niet omdat ik het gevoel had dat ik iets in te halen had ten opzichte van mijn collega's, maar omdat ik benieuwd was naar wat Hans Dorrestijn, Herman Koch en Herman Brusselmans te vertellen hadden. Ik ging erheen met mijn vriendin L., Neerlandicus, docent Nederlands en fanatiek lezer. Ze vertelde dat ze bij literaire lezingen in de openbare bibliotheek vaak de enige toehoorder zonder grijs haar is.

Hoe anders was dat bij het Boekenfeest! Het wemelde er van de studenten, hippe twintigers, dertigers en veertigers en natuurlijk hier en daar een kluitje leesgroep-dames. Wij waren een beetje aan de late kant en misten daardoor het interview met Jan Siebelink in de grote zaal. Volgens L. helemaal niet erg want de vorige keer dat ze naar Siebelink was gaan luisteren was hij vooral erg ingenomen met zichzelf geweest.

En dus gingen we eerst in de kleine zaal luisteren naar Arjen Lubach. Lubach valt voor mij in de categorie 'wel aardig': ik ben niet zo heel erg onder de indruk van hem als schrijver (zie bijvoorbeeld deze review die ik twee jaar geleden schreef)). Ook op het podium was hij niet erg overtuigend. Hij las voor uit eigen werk maar dat kwam wat anti-climax-achtig over. Geen echt goede teksten en niet echt goed voorgelezen.

Vlug naar Hans Dorrestijn dus, die parallel was geprogrammeerd in de grote zaal. Dorrestijn vertelde over vogels. Hij heeft een vogelgids geschreven die geen vogelgids is maar een autobiografisch relaas aan de hand van zijn favoriete vogels. Hier las hij uit voor, afgewisseld door korte anekdotes. Thema: Hans Dorrestijn kan niets, ziet niets, weet niets en is vreselijk onhandig. Met zijn droge verteltrant won hij de zaal voor zich en kreeg het publiek zo ver dat ze "Kom mee naar buiten allemaal / dan zoeken wij de wielewaal" in canon zong.

De volgende genodigde was Herman Koch, voorafgegaan door de 'mystery guest' Jaap Robben, de jonge stadsdichter van Nijmegen. Ik had een Driek van Wissen-achtige verschijning verwacht maar deze Jaap was zeer fris, grappig en droeg een paar prachtige gedichten voor. Onthoud dus die naam!
Herman Koch las voor uit zijn nieuwe boek Het Diner, over twee echtparen die tijdens een etentje een oplossing proberen te verzinnen voor de benarde positie waar hun beider zoons in terechtgekomen zijn. Het eerste hoofdstuk klonk veelbelovend!

De climax van de avond werd verzorgd door Herman Brusselmans. Iedereen zag hier het meeste naar uit en die verwachtingen werden absoluut waargemaakt. De man las vier korte verhalen voor op zijn eigen extreem droge manier. Het beste verhaal vond ik dat over zijn tripje naar het openluchtmuseum in Enkhuizen met zijn vrouw Tania de Metsenaere. Het hele verhaal door noemt hij zijn vrouw "Tania de Metsenaere", dus met voor- en achternaam. Dat is al enigszins vreemd, maar de loop van het verhaal werd nog veel gekker. De moraal van het verhaal: het openluchtmuseum in Enkhuizen is het beste museum ter wereld.

Het laatste verhaal dat Brusselmans voorlas bevatte de bekende Brusselmans-smerigheid en dat sloeg wat minder goed aan in de zaal. Ik was zelf eerlijk gezegd ook niet zo gecharmeerd van de vrouw die zichzelf 'hoerrr' noemt en een kaas in haar kut stopt.
Dit laatste kon echter de pret niet drukken: ik heb me erg vermaakt met deze rare schrijvers en ga volgend jaar zeker weer! (terzijde: de kaartjes zijn maar 5 euro!)

Bekijk alle logs van Suzan