In de verwarrende periode die puberteit heet, was ik een enorme dramaqueen. Dagen - neen, weken - kon ik zwelgen over een onvertogen woord, miscommunicatie of een ongelukkige samenloop van omstandigheden wat in mijn ogen het zoveelste bewijs was van een grote samenzwering van de wereld tegen mijn arme persoontje, die het al zo zwaar te verduren had.

Als ik dan eindelijk genoeg moed en alcohol had verzameld had om in de kroeg op X af te stappen, kaapte een ander hem net voor mijn neus weg. Destijds was ik er oprecht van overtuigd dat niet mijn afwachtende lethargische houding de oorzaak was van mijn Grote Ongeluk, maar het meisje dat wél gewoon op hem afstapte. Gelukkig is de puberteit een fase en ben ik tegenwoordig zelfverzekerd en zit ik zelden nog bij de pakken neer. Tegenslagen zijn er om overwonnen te worden en problemen vragen om een oplossing. Ruzies en meningsverschillen praat ik op een volwassen manier uit en zo ga ik ondanks tegenslagen en ellende (waar iedereen mee te maken heeft) toch behoorlijk opgewekt door het leven.

Tot vandaag.

Na een zware week waren mijn vriend en ik alle twee moe, met een zeldzame ruzie tot gevolg. Onze ruzies zijn in mijn ogen altijd heel erg saai. Geen geschreeuw, geen borden die kapot worden gegooid. We hadden begrip voor elkaars standpunt, hij bood netjes talloze malen zijn oprechte excuses aan (want uiteraard lag de fout bij hem en niet bij mij) en met een dikke kus gingen we gister slapen. Normaliter is het dan klaar. Vandaag echter niet. Vanochtend stond ik op met een groot gevoel van ontevredenheid en zeldzame chagrijn. Nu ben ik gezegend met het talent om me daar vrij gemakkelijk overheen te zetten, maar vandaag niet.

Vandaag ben ik weer even vijftien, in plaats van zevenentwintig.

Dus vind ik alles vet stom en dan kan je wel sorry zeggen en van alles uitleggen, maar dat neemt niet weg dat ik me rot voel. Ik ga dus ook niet mee boodschappen doen en het huishouden doe jij ook maar. En nee, ik wil ook geen kusje geven. Daar ga ik me ook niet overheen zetten, ik heb het te druk met zwelgen in mijn zelfverkozen drama en morgen ben ik wel weer volwassen en gezellig.

(Oh en dat ik ongesteld ben heeft daar gdvrdmm NIETS mee te maken!)

Bekijk alle logs van Judith