Regenachtig, donker en mistroostig is het buiten.
De straten zijn zo goed als uitgestorven maar daar merk ik nauwelijks iets van. Diep weggedoken in mijn jas, afgeschermd van mijn omgeving baan ik mijn weg.

Zojuist ben ik weggelopen bij een vreselijke ruzie. De harde woorden galmen nog na in mijn hoofd, de tranen stromen nog over mijn wangen. De aanleiding van de ruzie was niet anders dan anders. Een futiliteit, binnen een mum van tijd uitvergroot tot een volledig uit de hand gelopen issue. Alle rede uiteindelijk weg bij ons beiden. Woedend ben ik de deur uitgerend, nu voor goed. Ik ga niet meer terug, nooit meer. Hij zoekt het maar uit. Ik verdraag het niet meer, de zinloze ruzies waarbij vooral de laatste tijd het eind zoek leek. De minste of geringste aanleiding was genoeg om elkaar in de haren te vliegen. Ik kan er niet meer tegen. Ik haat ruzie en ik ga er aan onderdoor. Ik heb mijn besluit genomen toen ik net de deur uitging. Ik kom niet terug. Het gaat niet meer en het is volslagen zinloos. Wat er ooit tussen ons was, is er niet meer en komt niet meer terug. De hoop daarop is eigenlijk al lang geleden vervlogen besef ik nu. De stromende regen vermengt zich met mijn tranen en heeft een licht heilzame werking. Ik slenter door, diep in gedachten, nauwelijks oog voor wat er om mij heen gebeurt. Geleidelijk besef ik dat het is gestopt met regenen en dat een waterig zonnetje probeert aan kracht te winnen.

Ik sla een oude steeg in. Aan beide kanten bevinden zich historische pandjes afgewisseld met donkere portieken. Halverwege de steeg besef ik dat er iets behoedzaam probeert de aandacht te trekken van mijn naar binnen gekeerde gedachten. Alsof iemand heel voorzichtig met zijn vingertoppen kietelt aan de buitenkant daarvan. Ik ga langzamer lopen en het gevoel wordt steeds sterker. Dan realiseer ik me dat het muziek is. Een prachtige stem, heel zacht, begeleid door nauwelijks waarneembare gitaarmuziek. Ongemerkt sta ik inmiddels stil en zoek waar het geluid vandaan komt. Ik kijk naar boven en speur tevergeefs de ramen af. Niets. Aarzelend loop ik verder, bang om de prachtige muziek te verliezen. Stap voor stap voel ik echter dat ik dichterbij kom. De muziek wordt niet harder, de stem blijft zacht maar de kracht ervan wordt steeds intenser. Ik sla een zijstraatje in en blijf staan. Daar in een deuropening zit een jongen met zijn gitaar. Hij is zich niet bewust van mij. Hij gaat volledig op in zijn muziek. Ook al versta ik nauwelijks de woorden die hij zingt, er gaat zo’n kracht vanuit dat ik moet blijven luisteren. Hij fascineert me, zijn muziek en zijn stem nemen me mee in zijn wereld. Ik merk dat mijn sombere gedachten verdwijnen, dat ik me lichter voel worden en het lijkt zelfs of langzaam maar zeker het waterige zonnetje en de bewolkte hemel zijn veranderd in een prachtige voorjaarslucht. Wanneer de muziek stilvalt knipper ik met mijn ogen. Voor mijn gevoel sta ik daar al uren. De jongen staat op en slentert weg. Ik wil hem achterna lopen, hem roepen, hem vragen niet te stoppen met spelen. Ik doe het niet. In gedachten bedank ik hem voor zijn prachtige muziek. Met mijn hoofd opgeheven begin ik te lopen. Ik geniet van de blauwe lucht en de stralende zon. Ik geniet van een klein wonder.

Bekijk alle logs van ingrid