Gisteren was het weer zover. Ik zat rustig in de trein, beker koffie, een Bammetje met zonnepitten en de Pers bij de hand. Had een vierzits voor mijzelf, mooi. Naast mij zat een stelletje met wat grote tassen, verder was het rustig. Op het oog een prima situatie. MIS! We reden het station nog niet uit of het stel begon te friemelen aan elkaar. Omhelzen, fluisteren en aaien ging al snel over in zoenen. Bah! Vanuit mijn ooghoek stuur ik dodelijke laserstralen hun richting op. Hou.Op.Nu.

Okay, easy tiger. Geniet van je ritje, lees de krant…Nee, ik kan de zuigende geluiden niet uitbannen. Mijn irritatie groeit. Ik staar ze nu openlijk aan in hoop dat ze zelf beseffen dat dit niet hun slaapkamer is. Ik zucht hoorbaar. Geen effect. Nu begin ik na te denken. Waarom heb ik geen tolerantie voor overdreven uitingen van liefde in het openbaar? Ik vertel mijn vriendje ook graag dat ik van hem houd, we houden elkaars hand vast en soms knijp ik hem schalks in de bips maar tongen in de trein met anderen erbij? Non.

Is het het feit dat je een ongewild kijkje neemt in een anders liefdesleven? Dat ik me een soort voyeur voel? Is het jaloezie dat zij geen besef hebben van de omgeving? Geen stemmetje dat “Dat hoort niet.” zegt? Als ik eerlijk ben, zit dat laatste er misschien wel onder verstopt. Eigenlijk is het natuurlijk best relaxed als je lekker doet wat je wilt. Bij mij zit er een soort automatische maatschappelijk verantwoord-check in mijn gedrag. Ongetwijfeld een erfenisje van mijn liefdehebbende pappa en mamma en hun traditionele opvoeding.
Ik ga hier geen goed voornemen uit halen om aan te werken en heb besloten deze eigenschap lekker te laten vallen in de categorie ‘Zuur oud vrouwtje’ en voortaan verplaats ik mezelf gewoon voordat de irritatie dodelijk vormen begint aan te nemen (voor de overtreders uiteraard). :-)

HA! Ik sta niet alleen in mijn ergenis blijkt maar weer!

Bekijk alle logs van Nini