De dames van PinkBullets zijn een schrijflustig volkje. Niet alleen pennen zij mooie stukjes neer voor PinkBullets, ook in de rest van de media duiken zij steeds vaker op. Zo stond Lindsay laatst in de Opzij, heeft Marlease de Grote Rotterdamse Columnwedstrijd gewonnen en stond Judith met Kluun en Saskia Noort op het podium bij NightWriters. U begrijpt, wij zijn trots op onze dames!

Gisteren was het weer de beurt aan hoofdredactrice Judith Valentijn, die met een ingezonden column in De Pers staat (pagina 17). De complete column is uiteraard ook hier terug te lezen.

Ons doel is om de media vanaf dit jaar compleet te domineren, de eerste stapjes op televisie neemt Lindsay voor haar rekening. Hou dus je tv, krant, tijdschriften en uiteraard Pinkbullets in de gaten!

Bontjas

Ze heeft dreadlocks, een lippiercing en draagt kleurige kleding. Op haar schoot ligt een tas van jute. Opvallend onopvallend staart ze naar me en ik bereid me voor op een confrontatie. Het zal niet de eerste keer zijn dat ik word aangesproken op het feit dat ik een bontjas draag. De keren dat ik geen zin heb in een discussie lieg ik vriendelijk en schijnheilig dat het nepbont is, maar vandaag heb ik daar geen zin in.

De trein stopt bij het station en de man tegenover me en het meisje met de dreadlocks staan op. Opgelucht bedenk ik me dat me voor nu een confrontatie bespaard blijft. Helaas heb ik het mis, want snel en geruisloos neemt ze de lege plaats tegenover me in. De trein verlaat het station en ik duik weer in mijn boek. Vanuit mijn ooghoeken probeer ik onopvallend te zien of ze naar me kijkt en prompt vangen onze blikken elkaar. Gelukkig blijft ze stil en ik lees verder, ietwat ongemakkelijk omdat ik weet dat ze naar me kijkt en zij waarschijnlijk weet dat ik me daar bewust van ben.

Haar knieën raken de mijne als ze iets uit haar tas pakt en ik kijk expres niet op of om. Als ik de pagina om sla, hoor ik dat zij ook door een boek bladert. We naderen mijn station en ik loop alvast naar de deur om de trein straks snel te kunnen verlaten. Op het drukke perron wurm ik mezelf door de mensenmassa heen en hoor iemand ‘dierenbeul’ lispelen. Ik hoop niet dat zij dat was. Vlak bij de trap voel ik een hand op mijn schouder en ik draai me om. Het is het meisje uit de trein en met een scheve glimlach houdt ze een boek omhoog. Hetzelfde boek wat ik in de trein las. ‘Goede schrijver hé, Haruki Murakami. Ik wilde je in de trein al aanspreken, maar ik vond het raar om dat zomaar te doen.’ We kletsen wat over Murakami en nemen hartelijk afscheid van elkaar. Als ze wegloopt, draait ze zich om. ‘Gave jas heb je trouwens aan.’

Bekijk alle logs van Redactie