Ik mis het. Het is verdwenen, lijkt. Of het is alleen in mijn leven verdwenen, dat kan ook. Maar dan nog, of juist, mis ik het. Post. Handgeschreven post. En dan het liefst zonder ‘spelvauten’. Een enveloppe in de brievenbus met een postzegel en stempel erop. Mijn adres met blauwe of zwarte inkt erop geschreven. De afzender is naar een brievenbus gelopen om een brief of kaart naar mij te sturen. Het liefst een brief, zo'n lange, die ik niet open tot het avond is en ik met een kop thee of glas wijn in mijn grote fauteuil kruip. Dan open ik de enveloppe en lees de brief. Het handschrift bestudeer ik grondig, met op mijn gezicht een chronische glimlach. Aan het eind van de brief schrijft hij wellicht iets liefs, of charmeert hij me. Ik lees de brief nogmaals. En nog een keer. Die post mis ik in de veelal digitale wereld, waarin men elkaar totaal verkeerd begrijpt. Ik wil weer echte post!

Maar helaas, de hedendaagsche mens schrijft geen lange brieven meer. Misschien een mail, maar het liefst een snelle SMS. Waarin de woorden onaantrekkelijk afgekort worden. En waardoor ik weer moet raden wat nou eigenlijk de inhoud van het bericht is. Ik wil zo graag dat iemand de moeite neemt te gaan zitten met pen en papier, in plaats van snel even onderweg een SMS te sturen, waarvan woorden wegvallen, omdat het anders een vangrail tafereel zou worden. En van een SMS gelijk aan ‘ik heb ff aan je ged8’, word ik niet erg opgewonden. De lange brieven zijn door SMS, mail en MSN automatisch uit het boek der verleidtechnieken verdwenen. Een doodzonde. Echt.

Er is nog meer wat ik mis. Iets heel simpels. Opgehaald worden. Voor een afspraakje. Op een afgesproken tijd. “Ik kom je om acht uur halen!” Dus niet eens de vraag: “zal ik je om acht uur komen halen?” Nee gewoon: “Ik kom je om acht uur halen!”
Echter, in deze wereld van internetdaten, speeddaten, veeldaten, onzindaten en set-up dates in dubieuze kroegen en op vreemde plekken, komt het zojuist gewenste scenario totaal niet aan bod. Ik wil dus terug naar: “Ik kom je om acht uur halen!” Dit gebeurt helaas sporadisch. Want wij vrouwen schijnen zelfstandig te willen zijn.
Als ik tegenwoordig een ‘date’ heb, is het ‘normaal’ dat er ergens in een stad, in een cafeetje afgesproken wordt. Soms in een stad die ik niet goed ken. Ik zoek me dan rot. Vaak ben ik toch op tijd. Of te vroeg, ik hou niet van te laat komen. Met als gevolg dat ik moet wachten aan een tafeltje, op hem.
Als ik al niet opgehaald word, wens ik wel dat de man in kwestie er voor zorgt dat hij op tijd is. Dat toont interesse. Of beleefdheid. Hoffelijkheid. Al lijkt dat woord ook verdwenen.

Waarom is de tijd van ophalen en thuisbrengen verdwenen? En ja, ik kom er altijd wel, ik heb een auto, rij overal zo naartoe, daar gaat het dus niet om. Maar waarom hebben vrouwen op een dag besloten dat ‘we’ zo zelfstandig zijn en stoer moeten laten zien dat we er zelf wel komen en het allemaal zelf kunnen?
Ik ben het er duidelijk niet mee eens.
Ik wil opgehaald worden. En thuisgebracht worden met “ het was gezellig, ik zie je graag snel nog eens” als afsluiting. Dit in plaats van samen een stukje naar de auto lopen, nadat we de rekening gesplitst hebben en gedag zeggen bij het sfeerlicht van de TL-buizen van de parkeergarage.
“Hey, was gezellig, we SMS’en!” De vervolg afspraak wordt dan ook vaak per SMS gemaakt. Dit is dan voor mij ook vaak de slotafspraak. Maar misschien willen vrouwen dit wel, zelfstandig zijn en leiding nemen op het versierterrein. Ik niet. Ik wil terug naar de middeleeuwen, of iets minder ver.

Toen charmant te werk gaan nog de normaalste zaak van de wereld was.

Bekijk alle logs van Marlease