Deze week hebben mijn avonturen zich voornamelijk afgespeeld in, op en rondom mijn bed. Dit klinkt bijzonder amoureus. De werkelijkheid had niets met l’amour, de liefde, dus romantiek te maken. Sterker nog. Romantiek kwam deze week niet in mijn woordenboek voor. Mits men snot onder de categorie romantiek rekent. Dan wel.

Griep. Ik ben getroffen door het verschrikkelijke griepvirus. De laatste twee jaar ben ik niet ziek geweest. Ik dacht ook echt, na die griepweek in 2007, dat ik het nooit meer zou krijgen. Deze gedachte is met mijn logica zeer logisch. Ik was voor eeuwig en altijd genezen. Dit was, bleek deze week, geen realistische gedachte.

Mijn vrienden zeggen vaak dat ik veel mannelijke hormonen heb. Neen, niet qua uiterlijk. Ik heb lang haar en ben gek op pumps, tassen en jurken. Qua karakter dus. Slap ouwehoeren, grove grappen, nuchtere instelling en zo meer. Nou, ik kan melden, ook in ziek zijn ben ik behoorlijk mannelijk. Ik was zo vreselijk zielig, kon op sommige momenten niet meer ademen en dacht op dag drie zelfs dat ik dood ging. Serieus. En mijn hoofd zat helemaal vol. Ik snapte die uitdrukking nooit, maar nu wel. Vol met snot, alleen dát zegt niemand erbij. En waar komt al dat snot vandaan? Zit dat opgeslagen in mijn hoofd, tot ik eens een keer ziek word en het er dan en masse uitkomt? Goed, ik wilde klagen, veel, heel veel klagen. Over mijn ademnood, snotoverschot en klapperende, dove oren.

Maar. Ik woon alleen, dus ziek zijn doe ik ook alleen. Vriendin M. was ook ziek. En ook alleen. Het eerste wat we, telefonisch, in ons ziek zijn deelden, was de eenzaamheid. Niemand die voor ons een boterhammetje smeerde, niemand die een kopje thee zette. Nee, we moesten het allemaal zelf doen, omgeven door snotlappen, zweetdekbedden en glaasjes half vol water op de nachtkastjes. En die glaasjes water moesten we in de nacht zelf halen. Gekneusde ribben door hoesten en niezen. Niet kunnen bewegen door spierpijn. Zeer, zéér zielig dus. En ja, ik weet heus wel, half Nederland heeft het. Maar daar heb ik werkelijk niets mee te maken! Dit was mijn griep en mijn zieligheid!

Over zielig gesproken. Ik ben, normaal gesproken, overdag nooit thuis. Dus ik liet mij iedere dag, deze week, verbazen door wat ik op televisie voorbij zag komen. En dat was zorgwekkend. Met één uitschieter.
B.A. (Mr T.), de grote donkere man met teveel gouden kettingen om zijn nek, uit The A-Team. Die sterke, stoere man, waar iedereen zelfs een beetje bang van was. Nou ja, iedereen. Ik. Die B.A. rijdt tegenwoordig niet meer door de woestijn in de zwarte stoere bus. Nee, hij loopt niet meer indrukwekkend en krachtpatserig te zijn. Hij toont zelfs zijn technische kunstjes niet meer. Want. Hij staat tegenwoordig in een keuken. Met een schort om! En de keuken is niet eens echt, het is een studio keuken. Hij staat naast een truttig kookvrouwtje. Een soort stoomkook apparaat aan te prijzen. Voor Tell-Sell! Hoe bedroevend is dat!

En nog erger. Diezelfde middag was er een aflevering van The A-Team, ze herhalen het. B.A. kon ik, na het zien van zijn -vetloos koken in de kookmachine voor een gezond leven- aanprijzing, niet meer serieus nemen in zijn A-Team rol. Wie is deze man? En wat is de waarheid? Is hij stoer en macho. Of is hij naast zijn “oh wat wil ik graag vetloos koken” manie, misschien zelfs ook nog wel aan de scientology, kabbalah of whatsoever. Of ben ík nu ijlende? En wordt hij daadwerkelijk gelukkig van een paar vetloos gegaarde wortels in een plastic bakje? Ik ben in de war. Zijn naam B.A., de afkorting van ‘Bad Attitude’, omdat hij alles kort en klein sloeg, is niet meer van toepassing op zijn huidige imago als vetloos kokende keukenprins. Tijdens mijn griep was Mr T.(ellSell), naast mijn bijna doodervaring, toch wel het dieptepunt. Hatsjoe!

Bekijk alle logs van Marlease