“…”
“Oh, Sarah, ik weet niet wat ik moet zeggen. Ik heb nog nooit zoiets moois van iemand gehad.”
Sarah pakte haar hand vast en kneep zachtjes.
“Nu zijn we echt hartsvriendinnen hè?’, vroeg het meisje.
“Ja”, antwoordde Sarah.
“Nu zijn we echt hartsvriendinnen”.

Een halfjaar eerder besluit Sarah dat ze meisjes voor haar wil laten werken.
Ilse was de eerste.

Ze had Ilse zien staan, met een roze Eastpack en AllStars gympen.
Op het plein van ROC Zorg en Welzijn viel ze niet eens op. Hordes meisjes zoals zij.
Rustig, verlegen, net buiten de groep. Schuifelend met haar gymp op de tegels.
Lachen op de juiste momenten en opkijken tegen de stoere meiden van de klas.
Kwetsbaar, nog geen vrouw. Nog een meisje. Sarah had haar al drie dagen op het oog en vandaag was het moment. Het moment om Ilse te benaderen.

Langzaam deed Sarah het volume in de auto luider. Beyonce en Shakira kweelden door de speakers. Van om de hoek kwam ze langs het schoolplein gereden. Een opvallende verschijning, de zilveren BMW cabrio, muziek uit de speakers en de bestuurster.
Sarah.
Een prachtig opgemaakt gezicht, een zonnebril en de lippen rood gestift. Lang witblond haar. Haar van een engel, zei de kapster van haar moeder vroeger altijd. Een kleine engel.
En nu reed diezelfde engel hier in de zilveren BMW cabrio langzaam het schoolplein af. Brutaal keek ze terug naar alle vragende blikken. Alle brutale blikken. Alle uitdagende blikken.
Voor de grote boom zette ze de auto op de handrem en keek het schoolplein over.
Had ze ieders aandacht?
Ja.
Iedereen keek naar haar.
Jongetjes met Playstation portables en Nike sneakers, meisjes met ingevlochten haar en I-pods.
Voor hen was ze volwassen. 19 jaar. Een zilvergrijze BMW cabrio zoals ze in clips gezien hadden. Een zonnebril van een merk waar de sterren zich achter verborgen.

Sarah draaide de volumeknop om en Shakira en Beyonce stierven langzaam weg tegen de echo van het schoolplein.

“Ilse!”, riep Sarah.
“Ilse Visser!”, riep Sarah, nu met één hand omhoog om Ilse vanuit de auto te gebaren.
Hoe Ilse zou reageren had Sarah al bedacht en het was alsof Ilse haar script gelezen had zonder dat het geschreven was.
Eerst keek Ilse achterom. Toen om zich heen, bewust dat iedereen op het schoolplein naar haar keek. Geroepen door die dame in de auto.
Sarah had het allemaal bedacht en nu werd het hier uitgespeeld.
Dit schoolplein als een podium met Sarah als hoofdrolspeelster.
Als Ilse haar rol nu ook maar op zich nam, dacht Sarah.
Niet lang daarna glimlachte Sarah. Ilse kwam al op haar af gelopen.

“Ilse, hoe is het?” vroeg Sarah, joviaal uit de cabrio leunend.
“Euh. Goed”, antwoordde Ilse, nog steeds omkijken naar wat het publiek ervan vond.
“Je hebt een tussenuur toch?”, vervolgde Sarah.
“Ja”, antwoordde Ilse. Alsof ze het niet gek vond dat deze wildvreemde vrouw haar rooster wist.
“Ga je mee een rondje rijden? Misschien nog even de stad in, beetje shoppen?”
Even stilte.
“Of schaam je je soms om met mij mee te gaan in deze auto?”, blufte Sarah.
Ze hoopte dat dit het tegengestelde effect had en Ilse zou zeggen dat de auto juist mooi en stoer was.
“Nee, sorry, nee, helemaal niet”, antwoordde Ilse verontschuldigend.
“Nou, stap in dan”, zei Sarah, met een glimlach maar dwingend.
“Of wacht je tot zij je toestemming geven daar?”, zei Sarah met het hoofd knikkend in de richting van de stoere meiden uit Ilse’s klas.
“Nee”, probeerde Ilse stoer, en gooide haar Eastpack rugzak achterin de auto terwijl ze instapte. “Ik bepaal zelf wel wat ik doe”.

Binnenkort niet meer schat, dacht Sarah, en ze startte de auto en scheurde weg.

Bekijk alle logs van Lindsay