Nadat de vorige was vertrokken - of eigenlijk: nooit meer teruggekomen van een week logeren bij een vriend - had zich dan eindelijk een geschikte nieuwe huisgenoot gemeld om bij ons te komen wonen. Het begin was nog enigszins ongemakkelijk. We lieten haar haar kamer zien, en de faciliteiten. Ze gedroeg zich eerst nog wat teruggetrokken, maar al snel at ze mee en liep ze rond alsof ze zich thuis voelde. Sommige dingen bekeek ze met een ontheemde blik, alsof ze ze nog nooit eerder in haar leven was tegengekomen.

We wisten eigenlijk nauwelijks iets van haar, alleen waar ze de laatste maand had gewoond, en dat ze daarvoor thuisloos was. Maar wat haar voorgeschiedenis was, dat wisten we eigenlijk niet. Het maakte ons ook niet uit, we wilden vooral dat ze zich hier veilig en op haar gemak zou voelen, dat ze eindelijk de rust in haar leventje zou vinden waar ze zo'n behoefte aan leek te hebben. We wisten wel dat niet iedereen zo’n meisje in huis zou nemen, maar wij vonden onszelf sterk genoeg voor de uitdaging. We waren alleen vergeten rekening te houden met onze medebewoner.

Een forse, angstaanjagend uitziende jongen, normaal gesproken zachtaardig, leek hij bij haar komst meteen al uit zijn doen. Hij mopperde en klaagde, en ontweek zoveel mogelijk de ruimtes waar zij zich in bevond. Wel bleef hij altijd binnen gehoorbereik, achterdochtig, op zijn hoede. Als ze per ongeluk wel in dezelfde kamer moesten zijn, gedroeg hij zich nors en assertief. In het begin zocht zij nog toenadering, maar na herhaaldelijk grauwen en snauwen van zijn zijde, leek ze een angst voor hem te ontwikkelen. Dit was niet onze bedoeling, dit was niet de warme veilige omgeving die we voor haar voor ogen hadden. We probeerden te bedenken waar dit was misgegaan: bij de vorige huisgenote was hij zich wel even nukkig gedragen, maar uiteindelijk waren ze de beste vrienden geworden. Angstig vroegen we ons af, of haar komst een kant van hem naar boven had gebracht die we nog niet kenden: zijn duistere zijde. Hij leek van de ene op de andere dag tot moord in staat.

Ook tegenover ons ging hij zich anders gedragen. Hij trok zich steeds vaker chagrijnig terug, en liet zijn gezicht niet meer zien bij onze traditionele nachtelijke onderonsjes. Als we er naar vroegen, reageerde hij ontwijkend, en als we hem ergens bij probeerden te betrekken, keerde hij ons mokkend de rug toe. Intussen kregen we van haar ook steeds minder hoogte. Het ene moment zocht ze toenadering, dan weer liet ze zich uren achtereen niet zien. ’s Nachts hoorden we haar soms zachtjes huilen op haar kamer. We begonnen te twijfelen of dit wel een goed plan was geweest. Los van elkaar hadden ze zulke bijzondere personen geleken, maar hun invloed op elkaar was duidelijk niet zo gunstig.

En toen was ze opeens spoorloos. Zonder een teken van leven was ze verdwenen. Ook van die ander geen spoor. Dat verontrustte ons nog meer. Hij had zich wel vreemd gedragen, maar hij had altijd op zijn minst nog laten weten waar hij uithing. Zou hij echt wat slechts met haar hebben voorgehad, en haar ergens stiekem wat aan hebben gedaan? We maakten ons diep ongerust, en een paar dagen lang zochten we overal naar een spoor, een kleine aanwijzing die ons naar een van hen zou kunnen leiden.

En toen trokken we het washok open, en daar lagen ze, op een dekentje, in elkaars armen. “Prrrrrrr”, bromde hij. “Miauw”, kirde zij, terwijl ze hem een genoeglijk kopje gaf. En zo kwam het met onze katten toch nog op zijn pootjes terecht.

Bekijk alle logs van Fizgig