Beheerst zet ik de ene stap na de andere.
Ik probeer mezelf in balans te houden met rechts van mij het boodschappenmandje dat veel te vol zit.
Pakken met drinken, fruitsalade’s en nog te lui om eens een keer een karretje te pakken voor de verandering. Vast om dezelfde reden dat ik altijd aan de kassa sta zonder boodschappentas omdat ik meestal spontaan beslis dat ik spullen nodig heb.

Tegenwoordig hebben ze bij de meeste supermarkten mandjes met uittrekbaar handvat en wieltjes. Eigenwijs als ik ben ga ik stug voor de ouderwetse mandjes die je ter hoogte van je middel houd en aan het eind van de winkel op kniehoogte meedeint met de stappen die je zet.
Ik trap er elke keer weer in, meer kopen dan nodig is.

En dan laat ik mijn oog rusten op een roze cover van een tijdschrift, bedrukt met bloemetjes en een kleurrijke omslag.
Flow luidt de naam. Een Me-Time Magazine.
Op de omslag worden mij een raamsticker en een dichtbundel van Emily Dickinson aangeboden.

Ik blader een keer door mijn nieuwe vondst heen en stuit op de prijs. Maarliefst zeven euro mag er worden neergeteld.
Ik gun mezelf een pleziertje en laat met een plof het magazine op de stapel boodschappen vallen.
Bij gebrek aan boodschappentas begin ik vast met het opstapelen der voedingsmiddelen om vervolgens een doosje te zoeken richting uitgang.
Ik zet de spulletjes neer, vind een geschikte kandidaat en begin wederom met stapelen.
Na een hoop geklungel in de auto (inclusief onbedoeld toeteren naar voorbijgangers) kom ik thuis aan en neem voor de zoveelste keer de lading in handen. En dan mis ik iets.
Mijn magazine!

De scheldwoorden komen langzaam bovenborrelen en ik pak maar weer mijn jas en schoenen om me vervolgens naar de supermarkt te haasten. Ja, ik was het die 20km te hard reed op de doorgaande weg.
Met een hoogstwaarschijnlijke rode blos op mijn wangen stuif ik op de caissière af en vraag haar vriendelijk of mijn Flow Magazine nog ergens ligt.
Ik zie in haar ogen een blik van herkenning en ze kijkt verwonderlijk om zich heen. “Ik heb niets gezien” zegt ze dan “maar ik weet nog wel dat je hem kocht!”

Fijn, mijn caissière heeft een uitstekend korttermijngeheugen en ik ben mijn veeltedure Magazine kwijt!
“Pak maar gewoon een nieuwe als je wil” hoor ik haar zeggen terwijl ik om me heen kijk.
Zo blij als een kind zet ik een stap vooruit om naar de tijdschriften te lopen en dan bedenkt ze zich. “Nee trouwens, dat mag helemaal niet. Ik denk dat je gewoon pech hebt”
En nog voor de woorden 'ik denk dat jij gewoon een gratis tijdschrift wilde hebben' aan mijn mond ontsnapten liep ik woest de winkel uit.

Bij de kiosk haalde ik mijn tweede exemplaar en begon thuis te lezen.
Inmiddels ben ik alweer een half uur enthousiast aan het kleuren want behalve een raamsticker en dichtbundel zat er ook nog een schandalig gedetailleerde kleurplaat in verborgen.
Om eens lekker tot rust te komen.
En dit is de laatste keer dat mij onrecht word aangedaan door mijn eigen onoplettendheid.

Ik ga een boodschappentas kopen, een hele grote!

Bekijk alle logs van Leura