Ik ben van de 'leuk hoor maar voor mij nog niet'-generatie. Wij zijn geboren tussen 1978 en 1981 en sommige van onze vrienden hebben al kinderen. Wijzelf hebben het echter nog veel te druk met werk (Wii-avondjes met collega's vallen daar ook onder), hobby's (door de week in de kroeg Palmpjes drinken en nacho's eten valt daar ook onder), vrienden en Hyves. Voorlopig nog geen kinderen voor mij dus. Dat betekent echter niet dat ik niet wil oppassen op de baby's van vrienden - graag zelfs!

Afgelopen zaterdag was het zo ver: we kregen baby M. voor zes uurtjes op bezoek. Om negen uur 's morgens werd ze gebracht, samen met een campingbedje, een wandelwagen ("stroller") en een grote tas vol benodigdheden: poedermelk, fles, speen, lakentjes, luiers, kleertjes, speelgoed, knuffel, slaapzak, billendoekjes en zalf. En wat korte mondelinge instructies; onze vrienden hadden blijkbaar vertrouwen in onze babyverzorgcapaciteiten. En toegegeven, we deden het een stuk beter dan de niet al te snuggere en veel te jonge koppels in het BNN-programma Baby te Huur.

Goed, baby M. arriveerde dus om 9.00 uur, twee uur eerder dan onze vroegste activiteiten op normale zaterdagen. M. was echter al vanaf 7.00 uur wakker dus rond tienen werd ze al moe en brachten we haar naar bed. Maar niet nadat we eerst haar luier verschoond hadden (want, zo stelde mijn echtgenoot, jij gaat toch ook liever schoon dan vies naar bed?). M. ging braaf slapen dus dat gaf mijn man de kans om een deel van de strijkwas weg te werken en mij om mijn werk van vrijdagmiddag af te maken. Op tijd opstaan op zaterdag wierp nu al zijn vruchten af.

Na het slapen huilde M. omdat ze honger had maar na de fles was ze weer een engeltje, dus dit was het juiste moment om op pad te gaan met de stroller en aan de buurt te showen wat wij voor een lief kind wij bij ons hebben. Een goede keuze want M. zat vrolijk te brabbelen (zingen, leek me) in de wandelwagen. De kinderboerderij met drie geitjes, een nep-koe en een stel dikke konijnen leek haar niet echt te boeien, in tegenstelling tot de enthousiaste peuters die achter de konijnen aanrenden. Conclusie: dieren zijn misschien meer geschikt voor kinderen van 3 dan van negen maanden.

Terug thuis plaatste ik M. op de bank met haar speelgoed ("Zei ze nu badeend? Ik weet zeker dat ze badeend zei") en de VARA-gids. Dat laatste lijkt misschien een vreemde keuze maar wij hebben goede ervaringen met het vermaken van ons konijn met oude gidsen en kranten - misschien zou het ook werken op een baby. En inderdaad, we hadden niets te veel verwacht: M. had meer lol met de gids dan met al haar speelgoed, totdat ze hem begon te consumeren en mijn man hem uiteindelijk moest afpakken.

Om drie uur zou ze, na twee dutjes, twee flessen melk en twee schone luiers, weer worden opgehaald en om kwart voor drie roken we een zurige lucht: tijd voor een derde schone luier. De hoeveelheid poep was dit keer iets minder overzichtelijk dan de eerste twee keer en binnen de kortste keren zat het werkelijk overal. En dus stripten wij de baby en trokken haar een schoon rompertje aan. Dat lukte eigenlijk nog best goed.

Om drie uur hadden we er een hele zaterdag opzitten, vertrokken onze vrienden weer met M. in de stroller en hadden wij nog een hele zaterdag voor de boeg met boodschappen doen, poetsen, koken, eten en een housewarmingparty. De conclusie na deze dag: het is maar wat gezellig, zo'n baby op bezoek. Je bent er druk mee maar je krijgt er vreemd genoeg ook een heleboel tijd voor terug.

Bekijk alle logs van Suzan