Het Brabantse gezelschap werd gisteren ochtend om half elf zorgvuldig afgeleverd bij de Amsterdam RAI om een lekker dagje te shoppen. Het was weer zover, de huishoudbeurs!
Ik kan me nog levendig herinneren dat ik vorig jaar als enige twintiger tussen een geheel grijs gezelschap zat. Deze keer waren het allemaal vlotte moeders met grote boodschappentassen.

Het enige minpuntje was dat ze enorm Brabants waren.
De gehele reis mochten E. en ik luisteren naar gekakel over ‘verrekeshoas broaien’ en andere culinaire heerlijkheden. Want daar praten huisvrouwen nou eenmaal over, en je bent pas een echte huisvrouw als je in hele kudde’s over de huishoudbeurs hebt gestruind.

Mijn buurvrouw in de bus had haar jas uitgetrokken en propte deze stevig tegen mijn been aan.
De overheersende rooklucht die van haar vandaan kwam probeerde ik hardnekkig te negeren.

Het thema dit jaar was ‘bubbels’ en de opkomst was op zijn zachtst gezegd gigantisch.
Ik had voor het gemak een weekendtas op wieltjes meegenomen zodat ik mijn buit aan het eind van de dag achter me aan kon rollen in plaats van rode striemen kweken aan de binnenkant van mijn handen. Het idee bleek beter dan de uitvoering. Minstens de helft van de mensen die ik ben gepasseerd hebben mijn wagentje over hun edele teentjes gekregen en ongeveer tien procent daarvan maakte daar ook een boze opmerking over.

Het programma van de dag betrof onder anderen Rob Geus, de smaakpolitie met altijd commentaar over de rubbers van het koel- en vriesvak. Bood (hoe kan het ook anders) stiften aan waarmee je de rubbers kon onderhouden.
Verder was Rob Verlinde nog van de partij met zijn groene vingers en verzorgde Gordon rond 16:00 het optreden van deze dag.
De hele zaal zat tot de nok toe vol met vrouwen, kinderen en tassen. En niet te vergeten sommige echtgenoten die her en der meegesleept werden.

Van het optreden zelf heb ik vrij weinig meegekregen vanwege de drukte en mijn gebrek aan belangstelling maar aan de geluiden uit de zaal te horen was het waanzinnig.
Als je even niks te doen had kon je heerlijk verwend worden met een poedertje op je gezicht en mocht je verschillende crèmes uittesten. En daar was dan ook de culinaire hoek. De ware verschrikking. Alle manieren liet men varen en een gratis hapje kon dan ook bijna onmogelijk gepakt worden zonder er iets aan over te houden.
Ellebogen, plastic tassen, okselgeuren, smakkende mensen. Het werd me allemaal even teveel dus kocht ik maar meteen wat me lekker leek en maakte dat ik wegkwam.

Met mijn weekendtas goed gevuld, en nog wat tassen van de negen maanden beurs (je bent kraamverzorgende of niet) settelde ik mezelf weer in de bus. Bedolven onder mijn eigen rotzooi. Ik haalde mijn ipod tevoorschijn en luisterde wat Kate Havnevik tot ik op een gegeven moment een plastic bekertje de ronde zie doen. Ik wist dat de koffie en thee tegen een vergoeding was dus ging ik er vanuit dat het koffiegeld ingezameld werd. Ik heb dan ook geen bijdrage geleverd en luisterde rustig verder naar mijn muziek.

En opeens hoor ik de chauffeur iedereen bedanken voor onze gift en ben ik waarschijnlijk de enige die niets heeft gegeven met mijn onbedoelde Hollandse gierigheid.
En na een rit van bijna 3 uur kwamen we met tuitende oren en zere voeten weer aan op vertrouwde grond.

Het zit er weer op, de voorraadkasten zitten vol. En ik heb weer genoeg beelden op mijn netvlies gekregen die ik gaandeweg moet zien te verwerken. Hier moet minstens een jaar op geteerd worden.
Voor de liefhebbers, de huishoudbeurs loopt nog tot en met 22 Februari en het zal heus niet meer zo druk zijn want voor mijn gevoel is iedereen de 19e al geweest.

Bekijk alle logs van Leura