Dankzij wat ongefundeerde uitspraken van ex-vriendje Verlinde, heeft dit boek behoorlijk wat negatieve publiciteit gehad. Volgens Albert was dit boek namelijk plagiaat, al heeft hij later netjes sorry gezegd voor zijn blijkbaar foutieve conclusie. Over de (unieke!) inhoud van het boek heb ik echter nog niemand gehoord, dus besloot ik het zelf eens te lezen.

Om alvast een tipje van de sluier op te lichten, mijn leeservaring begon met een hoop ergernis, vervolgens nieuwsgierigheid en pret om te eindigen met een hoop vragen.

De ergernis zat hem voornamelijk in het gebruik van capslock, IK VIND DAT PERSOONLIJK VERSCHRIKKELIJK OM TE LEZEN. JE KAN OOK OP ANDERE MANIEREN DUIDELIJK MAKEN DAT IEMAND SCHREEUWT. En Werner - de hoofdpersoon - schreeuwt best vaak. Waarom? Hij zit in de reclame, heeft meerdere prijzen gewonnen en zou dus on top of the world moeten zitten, you know. (Stuiten we meteen op ergernis nummer twee, het gestrooi met Engelstalige termen.) Echter zit hij niet on top of the world want het reclamebureau gaat bijna failliet en hij moet een grote klapper maken met een nieuwe campagne voor Fantakaas, een compleet inspiratieloos product. Niet alleen heeft hij problemen op het werk, ook Lisa, zijn grote liefde die toevallig is getrouwd met zijn baas, ligt dwars. Alsof dat niet genoeg problemen zijn, staat plotsklaps zijn neefje Bink voor de deur en duikt zijn aartsrivaal Enzo op, op een feestje waar Werner wanhopig probeert te scoren.

Kortom, Werner heeft een hoop aan zijn hoofd en dat lost hij op door veel te schreeuwen, veel drugsgebruik en als het kan ook nog even een matpartijtje uit te lokken. Hij is fokking Werner en niemand kan hem tegen houden. WHOA! Het moge duidelijk zijn, Werner heeft weinig diepgang, net als de rest van het boek. Toch is het geenszins een slecht boek of een slecht verhaal.

Als je eenmaal bent gewend aan het taalgebruik, leest het best lekker weg. Beau van Erven Dorens is geen groot literair genie, maar wel een verhalenverteller met een hoog tempo, die je door het verhaal heen weet te leiden. Er gebeurt dan ook veel in dit boek, erg veel. Drugs, drank, sodomie, vechtpartijen, moord, een ontvoering en als spannende finale een ware rassenrel in Amsterdam, waarbij vele kunstwerken het moeten ontgelden. Saai wordt het lezen dus nooit, al neemt richting het einde het tempo flink toe, met een aantal onverwachte plotwisselingen. Hierdoor zat ik aan het einde van het boek met aardig wat vragen. Motieven worden nooit helemaal duidelijk, sommige grote gebeurtenissen worden niet beschreven, maar achteraf kort in een zin verteld en wie Werner nu precies is, is me nog steeds niet duidelijk.

Maar het is een spannend verhaal met onverwachte gebeurtenissen en het boek heeft me geen moment verveeld. Leuk dus voor tussendoor en drie dikke roze kogels waard.

Uitgeverij Carrera
2008
352 pagina's
Verkrijgbaar bij Bol.com

Bekijk alle logs van Judith