Hip en trendy. Dat ben ik. Bijna. Met mijn nieuwe telefoon. Volgens de medewerker van de telefoon maatschappij. Hij vertelde over de super snelle internet verbinding op mijn nieuwe supersonische telefoon met uitschuifbaar toetsenbordje en aanraak scherm. Ook vertelde hij over het navigatie systeem op de telefoon, de Windows mogelijkheden en de software die er op geïnstalleerd kan worden. En als klap op de vuurpijl, wat ik overigens een rare uitdrukking vind en niet helemaal begrijp waarom ik deze nu toch gebruik, zei hij dat ik alle televisie zenders kan ontvangen op mijn nieuwe gadget. Ik vroeg me af wie er in hemelsnaam televisie kijkt op een telefoon. Maar de jongen had zelfs een briljante tip: “U kunt dan bijvoorbeeld onderweg, van uw werk naar huis, naar MTV kijken of naar een leuke soap.” Ik vroeg me ernstig af of ik wel tot de doelgroep van deze telefoon behoor. Dit zei ik niet tegen hem. Maar ik vertelde hem wel dat televisie kijken tijdens mijn woon-werk ritje mij bijzonder lastig lijkt, in de auto op de snelweg. En ook dat ik heel blij ben met mijn “televiefoon”. Dit woord kende en begreep hij niet. Dat vertelde de extreem lange stilte mij.

Ik bracht mijn laarzen naar de schoenmaker. Drie paar. Nieuwe hakken, nieuwe zolen, een echte opknapbeurt. Daar waren ze aan toe. En ze kwamen er dan ook weer behoorlijk opgeknapt vandaan. Blij als ik ermee was, trok ik op een ochtend een jurk en gerepareerde laarzen aan. Er zat iets in de weg. Oh mijn god, een sok. Ik had die ene dag zó snel mijn laarzen uitgetrokken dat mijn enkelsokjes erin waren blijven hangen en ik nog dacht: “Die haal ik er straks wel uit.” Dit is duidelijk bij een gedachte gebleven. Met angst keek ik in de andere laars. Ja hoor, daar zat de andere sok, onder het stof van de schoenmakerswerkplek, want voor het maken van een zool, moet de laars leeg zijn. De schoenmaker heeft mijn sokken eruit gehaald, aan de kant gelegd en bewaard, de laarzen gemaakt en mijn sokjes netjes teruggedaan, in iedere laars één, zoals ik ze gebracht had. Gênant en te lullig voor woorden, maar wel leuk voor mijn sokken, die hebben een mooi avontuur achter de, vooral voor sokken, spreekwoordelijke rug.

Het was niet druk in de sauna. Ik kwam haar al eerder tegen in het zwembad. De mevrouw van over de zeventig. Ze had getatoeëerde zwarte lijnen boven haar ogen. Op de plek waar ooit wenkbrauwen hebben gezeten. Ze droeg een blauw, badstof bescherm mutsje over haar opgestoken haar. Kleuren sauna, hete stenen banken sauna, infrarood sauna en toen de 95 graden sauna. Daar lag ze, op haar rug. Alles, maar dan ook echt alles aan haar was rimpelig, zoals dat hoort bij een vijfenzeventig jarige. Ze was één groot slap rimpel landschap. Behalve haar borsten. Ze had stevige, volle siliconenborsten. Ik bleef ernaar kijken omdat het een behoorlijk angstaanjagend plaatje was. Haar borsten stonden als tienerborsten rechtop, op het rimpelige oude lichaam. Ik vroeg me ernstig af of de siliconen wel tegen zulke hoge temperaturen zouden kunnen. Ik denk dat de mevrouw hetzelfde dacht, want op het moment van mijn hersenkronkel, pakte zij met haar handen haar beide siliconenborsten beet, alsof ze deze wilde beschermen tegen de hitte. Ze liet ze niet meer los. En terecht, niemand wil smeltende siliconen. In het bubbelbad, een rondje sauna later, lag ze op haar buik schuin in het water, met één elleboog op de rand van het bad. Ik zag de slappe huid van haar decolleté. Teveel huid. Ik was weer in de ban van de borsten en vroeg me deze keer af of de heftige bubbels in het water de siliconen niet zouden verplaatsen in de te losse huid. Tijdens deze gedachte ben ik het bad maar uitgestapt. Ik wilde het allemaal niet meer zien en weten.

Na het sauna avontuur was ik te lui om mijn haar droog te föhnen en had ik, toen ik bij mijn auto aankwam, bevroren haar. Dát was pas gek!

Bekijk alle logs van Marlease