Ouder worden is in sommige opzichten niet leuk. Het schijnt dat vrouwen vanaf hun 28e zich al zorgen maken over de eerste rimpels. Ze gaan er crèmes voor kopen. Een doorn in het oog van de feministen. Het is allemaal de schuld van de media dat we massaal gebukt gaan onder een opgelegd schoonheidsideaal. Maar ouder worden is in geestelijk opzicht leuk omdat je steeds meer ervaring krijgt. Na een paar jaar werken leer ik steeds beter te onderhandelen, hoewel ik daarin soms nog wat onstuimig ben. Dus dan kan het soms flink botsen. Volgend leerdoel voor mij is mijn mening in te kleden en toch mijn doel te bereiken. Maar ook buiten het werk om werpt mijn ervaring haar vruchten af. Op grote treinstations slalom ik moeiteloos door de massa heen. En werd ik vroeger bij de Albert Heijn verrast door een haperende kassa of 15-jarige kassameisjes, nu zie ik aan de glazige en verzuchtende blikken in de lange rij dat ik mijn koers moet bijstellen.
Maar door ervaring worden sommige dingen ook saaier. In grote uitgaansgelegenheden merk ik aan iemands lichaamstaal wat zijn plannen zijn voor die avond. In een fractie van een seconde weet ik met het zappen of ik een commercial zie, een talentenjacht, actualiteit of een juridisch drama.

Wat pas echt saai wordt met het verstrijken van de jaren is het nieuws. Jongeren wordt verweten dat ze nauwelijks betrokken zijn bij de wereld om hen heen. Maar als het iets vermoeiends is, zijn het de slepende kwesties. De kredietcrisis is langzaam een beetje naar de achtergrond verdwenen en we mogen vrolijk constateren dat ons nettoloon deze maand 23 euro hoger is omdat de ww-premie vervalt. Goed voor een bioscoopje, een lekker luchtje, McDonald’s of twee dvd’s.
De slepende kwestie die nu de media overspoelt is Gaza. In een vastberaden ernst om nu wel een grote-mensen-probleem te snappen, tuurde ik vroeger naar het Jeugdjournaal. Elke dag legden Marga van Praag en Frank du Mosch geduldig uit wat er speelde tussen Israël en de Palestijnen. Maar ik heb het met een klein jaar opgegeven. Hetzelfde geldt voor de Balkan. Wat moet je als kind, maar ook als volwassene, met die almaar slepende kwesties? Je kunt beter kleurplaten maken en zandtaartjes bakken, dat is dan jouw bijdrage aan een mooiere wereld. Wat moet je met bevolkingsgroepen en religies die elkaar decennia lang naar het leven staan? Waarschijnlijk blijft dat altijd broeien. Ik vraag me ook ernstig af waarom gelovigen een claim op moraliteit hebben als religie toch keer op keer een bron van onverdraagzaamheid is. Als je enerzijds denkt dat je recht hebt op een stuk land omdat dat in een oud boek staat, of als je anderzijds denkt dat je zoon in de hemel met 72 maagden van zijn martelaarschap geniet, dan ben je gewoon helemaal knetter-waus. Ik heb het vooral te doen met de mensen die er tussen zitten en die wel normaal kunnen denken. Mensen willen gewoon werken of zorgen en daarna hun prakkie naar binnen harken, een biljartje leggen of een potje kleien. Je moet zo min mogelijk aandacht besteden aan een groot gedachtegoed. Heb je overigens ooit een extremistische atheïst gezien? Helaas planten atheïsten zich niet zo snel voort.
Nee, als je volwassen wordt, geef je de eeuwig durende conflicten op. Je begraaft je neus in je sjaal met een i-pod op je hoofd. Je trekt je terug in je eigen wereld. Hoe haalt de nieuwslezer het in zijn botte kop om tegen half zes te zeggen: ‘Dit waren de hoogtepunten van het nieuws’ ? Waarom zegt ie niet gewoon dieptepunten? Verzin eens wat orgineels. Oja, les 1 op de academie voor journalistiek: goed nieuws is geen nieuws.

Bekijk alle logs van Kirin