Ik moet trouwen. Binnen nu en een half jaar. Om het gemiddelde in stand te houden. Want als iets in het nieuws is, zal het best belangrijk zijn en moet ik mijn steentje bijdragen. Ik moet in het bootje stappen. Nu is het zo dat ik een keer ga varen. Met een man. Maar met één boottochtje ben ik nog niet getrouwd.

Vrouwen zijn gemiddeld tweeëndertig jaar wanneer zij trouwen. Nu ben ik tweeëndertig. Ik heb nog een half jaar. Iets minder dan een half jaar zelfs. Opschieten dus. En dan niet met hints geven aan mijn vriend, zodat hij me ten huwelijk gaat vragen. Nee, ik moet die vriend nog zoeken, tegenkomen uiteraard. Want, zoals vaker gezegd, een hedendaagse single zoekt niet. Eerst ga ik met hem daten en de relatie nog even doorzetten en volhouden, zodat we een goede, stabiele basis hebben. Dan kunnen we trouwen. Als hij me vraagt. Ik blijf uiteraard wel ouderwetsch. En maak het mezelf daarmee gelijk wat moeilijker.

Goed, ik heb nog zo’n zes maanden, dus ik ben begonnen met het project. Nu klinkt dit wellicht wat zakelijk, maar als de tijd dringt, moet men even de emotie opzij zetten en de situatie koel en zakelijk benaderen. Ik hoorde namelijk onlangs nog dat het behoorlijk lastig schijnt te zijn om een locatie, restaurant en dergelijke te regelen op korte termijn. Wat me gelijk op een briljant idee brengt. Als twee mensen hebben besloten, na een crisis in hun relatie, deze relatie te redden middels een huwelijk, maar uiteindelijk toch zo verstandig zijn dit huwelijk te annuleren, is het natuurlijk kat in ’t bakkie. Want een lang besproken trouwlocatie annuleren gaat moeilijk, of is erg duur. De relatie stelde toch al niets meer voor, dus de man is er al wel overheen. Ik kan nu uiteraard gewoon met hem afspreken en over een half jaar met hem trouwen op de trouwlocatie van zijn mislukte voorgenomen huwelijk. Nu ben ik alleen wel bang dat de genodigden van zijn ex huwelijk, die de annulering niet hebben ontvangen, gewoon naar onze bruiloft komen en er een hysterie ontstaat. Ik vind schoonfamilie al gedoe. Laat staan de schoonfamilie van zijn ex.

Speeddaten kan natuurlijk ook. Ik heb toch al haast. Mijn openingszin voor ieder speed gesprekje zal zijn: “Ik ga er vanuit dat wij binnen een half jaar trouwen, ik moet een gemiddelde tot stand houden, begrijp je?” Nou, van de vijftig mannen die ik dan aan mijn tafeltje krijg, zal er vast wel één willen trouwen. Misschien omdat hij obsessief is, wanhopig, of psychisch niet geheel in orde, maar trouwen wil en zal hij. Als hij vijfendertig jaar is en ook de gemiddelde trouwleeftijd van de man in stand wil houden en hiervoor een project heeft opgezet, hebben we helemaal een match made in heaven.

Misschien een oudere man. Gescheiden, of nooit eerder getrouwd geweest. Hij heeft eindelijk besloten dat het mooi geweest is met het vrijgezelle bestaan op zijn leeftijd. Hals over kop worden we verliefd. We vieren feest, omdat hij toch nog iemand gevonden heeft op zijn leeftijd. Dit maakt hem zo gelukkig, dat hij na een paar maanden een ring tevoorschijn tovert en me ten huwelijk vraagt. We trouwen niet traditioneel met een groot feest, dat heeft hij wellicht al eens meegemaakt en ik hou daar toch al niet zo van. We houden het klein. Of we trouwen op een warm eiland met onze voeten in de zee. Waar dan ook, als het maar gebeurt, want alleen dan kan het project met succes worden afgerond.

Over zes maanden toon ik wellicht een foto van mijn hand, waar een briljant aan mijn ringvinger schittert. En, indien niet, haal ik met alle liefde de gemiddelde trouwleeftijd van de vrouw een paar jaar omhoog.

Bekijk alle logs van Marlease