Sinds kort heb ik een nieuwe baan. En nu al kom ik in aanmerking voor een leaseauto. Mijn baas nodigde me uit voor een gesprek. Wat zou het worden? Een Honda? Een Seat? Misschien een leuke Volkswagen Polo? Handenwrijvend ging mijn baas zitten. Gespannen kneep ik in mijn plastic beker. De laptop werd open geslingerd en met vol genoegen surfte hij naar de website. Van de opeldealer.

Dus.

Met doffe ogen keek ik naar het scherm. Langzaam begonnen zich beelden op te dringen van zwaar eikenhouten meubels, zware shag, bruine lampenkapjes, schnitzels met appelmoes, lege pizzadozen naast de kattenbak, middelmatige televisieshows, de Telegraaf, reaguurders op Geenstijl.nl…. Ik slikte mijn tranen weg. Alles wat mijn baas zo waardeert in mij, mijn directheid, humor en charme, smolten als poolkappen onder de vervuilde ozonlaag. Dus restte mij de vraag hoe ik hem zo subtiel mogelijk te kennen kon geven dat ik iets heel anders in gedachten had. Dus ik vroeg: ‘Koffie?’

Uiteindelijk heb ik te kennen gegeven dat ik er over wilde nadenken en stond stiekem te roken op het toilet. Wie had bedacht dat je met een Opel je werknemers lekker kon maken? Een Opel kocht je toch van je eigen geld als dat niet toereikend was voor een Audi? Een Opel wordt toch daarom in de wandelgangen Hoop-el genoemd? Een Opel is toch zo’n auto die vaak helemaal sufgepimpt wordt? Een Opel, concludeerde ik snel, is niet compatible met mijn IQ. Het vloekt als paars en oranje. Ik laat me toch niet van een grote gele trein van de Nederlandse Spoorwegen downgraden naar een Opel? En waar moet ik hem dan zo verdekt mogelijk opstellen? In de parkeergarage van onze firma wil ik er niet mee gezien worden.
Een Opel is dus geen optie. Toch vraag ik me al dagenlang af wat de diepere achtergronden waren van mijn afkeer. Dus los van mijn eerste associaties moest er in een ver verleden een gebeurtenis hebben plaatsgevonden waardoor ik deze weg ben ingeslagen. En dat was het moment waarop ik dacht: ‘weg ingeslagen…’, toen wist ik het. Opel is de auto die in de theorieboekjes van de autorijles gebruikt wordt. Het hele boekje staat vol met foto’s van een witte Opel en daar staat dan vaak een vraag bij zoals: ‘U wilt rechtsaf slaan. Mag dat?’ of ‘U wilt hier stoppen om iemand te laten uitstappen. Mag dat?’. Het klamme zweet stond me weer in de handen. Het is niet op éen hand te tellen hoe vaak ik theorie-examen heb gehad. De lessen waren prima, met leuke, leerzame discussies in de klas. Maar die examens waren verschrikkelijk. En daardoor word ik altijd extra wagenziek als ik met iemand mee moet rijden in een Opel. Ik geef Opels nooit voorrang en ik zet ze klem met fileparkeren. Right in your face. Wel een schouderklop voor deze dame dat ze nog nooit een spiegel eraf heeft getrapt of een ruitenwisser verbogen. Waarom staat in die boekjes niet een foto van een dame die de Opel-dealer binnenloopt met de vraag: ‘U wilt hier een auto kopen. Mag dat?’. Neem van mij aan; Opel is de Buckler onder de auto’s.

Nu wacht mijn baas nog steeds op antwoord. Ik ben te laf om het hem direct te vertellen. Daarom hoop ik maar dat hij een google op mij loslaat en per ongeluk deze column leest. Het spijt me dus, maar doe mij maar een volledige vergoeding voor mijn treinkaartjes en misschien 60 belminuten voor als ik weer eens vertraging heb.

Bekijk alle logs van Kirin