Er zijn van die dagen dat het lijkt alsof er alleen maar mongolen rondlopen. Ze bevolken massaal de straten en de trein. Begin deze week zat ik in het halletje omdat in de gewone coupé geen ruimte meer was. Iedereen zat elkaars bestaan te ontkennen door driftig in de telefoon te staren, of met de ellebogen op de knieën naar de grond te peinzen zoals je dat in een sauna doet. Voor mij de gelegenheid om juist naar iedereen te gaan zitten kijken. Tegenover mij zat een vrouw met wat dikke oogjes. Ze zat een beetje met x-benen en leek me tamelijk onnozel. Ze keek een beetje treurig, alsof ze verwachtte dat iemand haar elk ogenblik kon slaan. Juist die schuchtere types kunnen mij het bloed onder de nagels vandaan halen. Toen de trein wat leger begon te raken, ben ik uit zelfbescherming ergens anders gaan zitten. Helaas vond iemand anders het nodig om aan de noodrem te trekken, dus we zaten nog lekker een tijdje vast in de middle of nowhere.
De volgende dag was het weer raak. Ik had vlak voor vertrek mijn krantje uitgevouwen en het papier werd opeens roze. Maar het was een vrouw met een felroze jas die zo op mijn actualiteiten straalde. En op zich is dat niet erg, maar ze bleek ook nogal dom toen de trein wéér stil kwam te staan, nu omdat we iets of iemand hadden aangereden. Ze heeft in het halve uur dat we stil stonden wel 6 keer naar het thuisfront gebeld. Daarvoor nam ze twee telefoons in de hand, een oude en een nieuwe. Ze raadpleegde elke keer het nummer in de oude telefoon en nam die cijfer voor cijfer over in de nieuwe. Ben je dan dom of niet? Dat was een retorische vraag trouwens. Mijn blikken zijwaarts werden steeds bozer.

Ik zag nu ook dat ze een tasje had met daarop een grote vlinder van glittertjes. Dat is leuk voor een meisje van 10, maar deze vrouw was ver in de 40. En de gesprekken die ze voerde waren ook niet al te snugger. Gesprek 1: ‘We staan stil en ik weet niet hoe lang het kan duren’. Gesprek 2: ‘We staan nog steeds stil’. Gesprek 3: ‘We rijden weer’. Gesprek 4: ‘We zijn nu hier’. Ik heb echt de schurft aan die mobiele debielen die hun telefoon alleen gebruiken voor de ‘ik-ben-hier-waar-ben-jij-gesprekken’. Bij gesprek 5 zei ze dat ze over 20 minuten thuis was. En ik schreeuwde in stilte: ‘Hoezo dan pas, ga je dan nog niet tussentijds uitstappen dan?!’. Retard Rita bleef dus tot het eindstation naast me zitten. Het stoom uit mijn oren condenseerde tegen de koude ramen. Waren de mongolen deze week massaal op verlof ofzo? Werden ze sinds een paar dagen voorbereid op terugkeer in de maatschappij? Waarschijnlijk had deze vrouw ook nog stemrecht en had ze zich al voortgeplant.
Ik ga vanaf maandag een abonnement voor eerste klas reizen aanschaffen. Dan hoef ik niet meer bij iemand te zitten die te harde muziek op de i-pod heeft, of een friet met pindasaus zit te eten. Of mensen met felroze jassen of gezichten waarop je alleen wil slaan. Leve de elite, ver boven het volk.

Bekijk alle logs van Kirin