Lief en ik hebben de afgelopen maanden hard gewerkt, dus was het hoog tijd om er even tussen uit te gaan. De bestemming was snel gekozen, even heen en weer met de auto naar ons tweede huis in Zweden. Hond achterin met een stapel warme kleding en vertrekken maar. Zondagavond 28 december om 18.30 vertrokken we, maandagochtend rond 11.00 kwamen we aan in Zweden. Gesloopt door de rit (wisten jullie dat al het mist en het -13 graden is, dat de mist dan vast vriest aan je auto?) kwamen we aan bij een steenkoud huis waar het binnen -5 was en buiten ‘nog maar’ -12. Het huis heeft geen centrale verwarming, maar wel een houtkachel. Door de extreme kou waren de waterleidingen dicht gevroren, dus moesten we het huis zo snel mogelijk warm stoken opdat we stromend water (en warmte!) zouden hebben.

In toerbeurten waren we ‘chef kachel’ en gooiden het ene houtblok na het andere op het vuur en als snel was het ‘al’ één graad boven nul in huis. Dat is koud, erg koud. Zo koud dat we de slaap niet konden vatten, ook al waren we de hele nacht wakker geweest. Omdat slapen toch niet lukte, besloot ik lekker te gaan wandelen met de hond, om een paar foto’s te maken van het mooie, witte Zweedse landschap. Dat was een grote fout. Met mijn dikke skihandschoenen aan was fotograferen onmogelijk, dus deed ik ze uit. Al na een paar minuten deden mijn handen pijn, echt pijn. Snel ben ik terug gevlucht naar huis, waar het inmiddels twee graden boven nul was. Warmer dan buiten, maar nog steeds steenkoud.

Dinsdagochtend werd ik ondanks mijn kleding (een maillot, een spijkerbroek, een joggingbroek, een warm hemd, twee truien, een vest, een bontjas en twee paar skisokken) verkleumd wakker. De waterleidingen waren inmiddels wel ontdooid, maar water was er nog niet omdat de drukpomp blijkbaar stuk gevroren was. Na een hoop gesleutel, gevloek en doorgeslagen stoppen bleek dat het onmogelijk was om over water te beschikken.

Daar sta je dan, in een van de meest dunbevolkte gebieden in Zweden, snakkend naar een douche en warmte. Wat doe je dan?

Dan gooi je alles weer in de auto en ga je terug naar huis. Wat bedoeld was als een klein weekje totale ontspanning en ‘quality time’ voor elkaar, liep uit op gesnauw door kou en slaapgebrek. Pruilend zit ik weer in de auto en ik vind mezelf extra zielig omdat het mijn verjaardag is. Als ik mokkend aan mijn vriend uitleg hoe ontzettend zielig ik ben, kijkt hij me even streng aan. “Ja, je hebt het echt heel zwaar. Het water in je tweede huis doet het niet en nu moet je terug naar je eerste huis waar je straks languit in een warm bad gaat liggen.” Met moeite onderdruk ik een glimlach. Goed, er zijn mensen die het inderdaad veel zwaarder hebben dan ik, maar luxeproblemen zijn óók problemen en dat mag niet onderschat worden.

Bekijk alle logs van Judith