Vaak snap ik de dingen niet. Gewoon, dingen. Zoals het heelal. Of jus d’orange pakken met een plastic indruk dingetje met extra gaatje zodat het tijdens inschenken niet kan klotsen, maar waarbij, op één of andere manier, het sap meer over mijn glas heen gutst dan de opening doet vermoeden. En waarom mensen, wanneer ze een metro in willen stappen, niet eerst de uitstappende mensen voorlaten, anders past het simpelweg niet. En het is niet beleefd. Ook snap ik niet waarom mensen jaloers zijn, terwijl het zo fijn is om anderen iets te gunnen en blij te zijn voor een ander.

Ik snap opgelegde feestdagen niet. En waarom mensen het raar vinden dat ik oud en nieuw alleen heb “gevierd”. Waarom is het algemeen bepaald dat men dan semivrolijk bij elkaar op de bank moet gaan zitten kijken naar kansloze televisie programma’s? Ik snap ook niet waarom er nog lang nagezoend moet worden na 1 januari. Tot weken erna zoent men elkaar nog de beste wensen en een gezond jaar. Ik snap drie zoenen overigens ook niet. Daarom geef ik er dan ook vaak maar één. Wel op de begin wang, de wang waar meestal de eerste van de drie geplaatst wordt.

Waar ik ook zo verdomd weinig van snap zijn ontevreden mensen die niks aan hun onvrede doen. Ze houden waarschijnlijk van weemoedig klagend door het leven gaan. Ik snap de sluitingen van diepvrieszakjes niet. Die doen nooit wat het plaatje op de verpakking belooft. Ik snap ook niet hoe het komt dat er veel Nederlandse kinderen een buitenlands accent hebben, terwijl de ouders algemeen beschaafd Nederlands spreken. Mensen die iets aan hun huisdier vragen en dit blijven herhalen, omdat ze waarschijnlijk een antwoord verwachten, of hier op hopen, snap ik al helemaal niet.

Soms snap ik mezelf niet, bijvoorbeeld wanneer ik die te hoge, smalle hakken aantrek als ik naar Breda ga, waar in het centrum heel veel kinderkopjes liggen. En ik na vijf stappen vaak ook. Ik snap aangekondigde wereldwijde epidemieën, de pandemieën, niet. Wáár stoppen deze ineens, als wij na een paar jaar nog gewoon blijken te leven? En waarom verdwijnt nieuws ineens. Niet alleen het pandemie nieuws, maar meer wereldwijde gebeurtenissen, waar iedereen zich druk om maakt, zijn vaak inééns weg. En dan hoor ik er niemand meer over. Ik snap niet waarom niemand zich afvraagt hoe het is afgelopen, of, of het wel echt afgelopen is, zodat het niet ineens als een verrassing terug kan zijn. Dan kan het beter gewoon chronisch nieuws blijven. Ik snap niet hoe sommige presentatoren op televisie door de casting zijn gekomen. En waarom muziek, wat eigenlijk geen muziek, maar gebonk en technisch gedoe is, tóch muziek wordt genoemd, is mij ook een raadsel.

Én ik snap totaal niets meer van de betekenis van het woord “snap” als ik het in veel zinnen heb gebruikt of het woord veelvuldig hardop herhaal.

Bekijk alle logs van Marlease