“Je mag van mij kiezen” zei mijn examinator. “Een bochtje achteruit of fileparkeren”
Gretig knikte ik ja bij het fileparkeren. De lesauto had vernuftige stickertjes op de ramen zitten en ik wist precies wanneer je moest terugsturen.
En eenmaal geslaagd voor mijn rijbewijs was ik in korte tijd eigenaresse van een beeldschone Ford Fiesta van slechts 19 jaar oud. Grote overzichtelijke ramen, een handchoke en nog net geen trapauto maar ik was zo trots als een pauw.

Drie jaar en 2 auto’s verder ben ik eigenaresse van een heuse Toyota Aygo. Zo’n speelgoedauto met benzinemotor die maarliefst 22 kilometer kan afleggen op 1 liter brandstof!
Maar ik zou geen vrouw zijn als ik niet iets had om te zeuren. Ik kan niets zien.

De hedendaagse wegenmonsters zijn namelijk uitgerust met een veilige kooiconstructie en mooie ronde vormen. Zodanig dat mijn deurstijlen enorm zijn en de grootte van mijn achterraam aanzienlijk minder is als bij zijn voorgangers.
Opzich geen probleem als Vriendlief nou niet was verhuisd naar een wijk waar je aan een kant van de weg je auto moet parkeren. Aangezien ik niet de enige auto ben in die straat moet ik een plaatsje vinden tussen andere weggebruikers. En dààr zit het probleem.

Fileparkeren was een eitje met een auto voorzien van stickertjes, of een raam met panoramavisie maar ik ben te stom om zelf op de juiste plek die stickertjes te plaatsen en te voorzichtig om maar gewoon te proberen aangezien mijn auto nog geen jaar oud is.
Zo reed ik gisteren nog vol goede moed de straat in kwestie binnen. Ik zag een gaatje, draaide mijn bolide, stuurde terug en ik stond zowaar tussen twee auto’s in! Jammer dat mijn wielen nog een kleine 20 tot 30 centimeter uitstaken in het rijtje strak geparkeerde auto’s.
Na een diepe zucht en lichte tot matige irritatie reed ik door, opzoek naar een nieuw plaatsje.

Ik zag er eentje, begon wat langzamer te rijden om mijn kansen in te schatten maar liet verstek gaan bij de aanblik van 2 grote koplampen achter mij. Ik wist dat er een straat verder normale parkeerplaatsen waren dus reed ik een stukje door. De koplampen volgden mij.
Op het moment dat ik de perfecte plek passeerde en een stukje achteruit wilde rijden zag ik nog steeds de auto gejaagd achter mij zitten en tot overmaat van ramp werd er naar me getoeterd!

Inmiddels rood aangelopen kwam ik weer bij het begin van de straat uit en plantte mijn Aygo bij het eerste beste plekje wat ik zag. Lekker scheef, want als ik geïrriteerd ben mag de hele straat dat weten.

Vriendlief stond al op mij te wachten voor de deur en had een dikke knuffel in de aanslag. (Gedeelde smart is halve smart) En even later kwam zijn huisgenoot thuis. “Had je wat moeite met parkeren?” vroeg hij met een brede sarcastische grijns. De eigenaar van de gejaagde koplampen was bekend.

Soms ben ik net een vent, de onderdelen van mijn auto benoemen doe ik zonder slag of stoot. Ik kan zelfs het een en ander repareren en heb verstand van de motor die erin ligt.

En soms ben ik nog erger dan tien vrouwen bij elkaar..

Bekijk alle logs van Leura