De uitnodiging voor de reünie heeft veel in me losgemaakt. Gaan? Niet gaan? Uiteindelijk moest ik gaan. Het was de gelukkigste periode in mijn leven en ik wilde weten waarom. Ik wilde mezelf opnieuw ontmoeten op die plek en tussen de mensen van toen.

Ik ben gegaan en ik kwam in gesprek met mijn 14-jarige ik. Ze huilde. Ze huilde om wie ze geworden was. Ze huilde omdat ik haar vergeten was. Ik was haar kwijt geraakt in de afgelopen jaren, volledig uit het oog verloren. Ik wist niet meer wie ze was, waarom ze gelukkig was en waarom haar ogen sprankelden. Waarom zij onbevangen in het leven stond, en geen angsten had voor de risico’s die daarbij horen. Zij durfde te leven, genoot van het leven en genoot van wat de wereld haar had te bieden.

Langzaam maar zeker liet ze in de afgelopen jaren steeds vaker van zich horen. Toen ik besloot om te stoppen met een goede baan, toen ik besloot te beginnen met mijn eigen bedrijf en vooral in het afgelopen jaar tijdens het schrijven van mijn columns en tijdens het verwezenlijken van 1 van mijn eerste dromen, het uitbrengen van mijn boekje. Ze liet me zien dat leven in de stand-by niet genoeg voor me was. Dat de angsten die ik in de afgelopen jaren heb ontwikkeld nergens anders op gebaseerd waren dan op het gebrek aan lef om te leven. Dat ik moest terugkijken en voelen om vooruit te kunnen. Zij liet me zien dat we elkaar iets hadden beloofd. Dat we altijd onze dromen na zouden jagen. Dat we altijd zouden kiezen voor het hoogst haalbare geluk en bovenal dat we daarin nooit genoegen zouden nemen met minder. Ik ben die belofte niet nagekomen. Ik durfde niet meer te voelen, was bang voor verdriet, voor echte boosheid en daardoor ook bang voor geluk. Ik was afgevlakt tot een soort schaduw van mezelf.

Mijn 14-jarige ik pakte mijn handen vast en we hebben samen gehuild. Het heimwee dat ik voelde naar haar was bijna ondraaglijk en zij voelde de eenzaamheid, de worstelingen, de pijn van de oorzaken hiervan. Zij voelde het maar begreep het niet. Ze begreep niet waarom de ervaringen in de jaren daarna zwaarder wogen dan de basis van toen. Dat ze de overhand hadden gekregen over de essentie.

Hand in hand zijn we teruggewandeld. Samen hebben we de jaren opnieuw beleefd en gezien dat alles wat er was gebeurd niets heeft veranderd aan de dromen en verlangens van toen. We zijn teruggelopen tot het punt waar we elkaar zijn verloren. We hebben elkaar omhelsd. We hebben de belofte opnieuw bezegeld. We zijn ik geworden en ik heb een aantal drastische beslissingen genomen in mijn huidige leven om de weg naar geluk weer open te gooien. Mijn man en ik kwamen tot de conclusie dat we ons eigen geluk in de weg stonden. We besloten uit elkaar te gaan omdat het volslagen zinloos is om voor onze dochter, het kostbaarste dat we samen hebben, bij elkaar te blijven. Dat we juist aan haar verschuldigd zijn om te laten zien dat je altijd gaat voor je passies en daar nooit op mag inleveren. Dat je dat verplicht bent aan jezelf. Het was een moeilijk besluit, ondanks dat het er al een paar jaar aan zat te komen. Maar nu de beslissing is genomen ben ik opgelucht. Ik voel me vrij, ik droom weer, ik durf en ik wil weer. Ik heb zin in het leven dat op mij wacht, de kansen die ik ga krijgen, de dromen die ik ga waarmaken. Ik leef weer!

De uitnodiging voor de reünie heb ik ingelijst.

Bekijk alle logs van ingrid