Al als klein kind had ik een fascinatie voor vuurwerk. Ik vond het eng en spannend, maar wel leuk eng en spannend. Als kleintje werd ik voor het raam gezet om vol bewondering naar buiten te kunnen staren en toen ik wat groter werd, mocht ik mee naar buiten. Mijn ouders hadden zelf nooit veel vuurwerk, maar dat werd ruimschoots gecompenseerd door de vuurwerkfetish van de vader van mijn beste vriendinnetje E. Omdat E. aan de overkant van de straat woonde, mocht ik samen met papa kijken hoe het mooiste siervuurwerk de lucht in ging. Zelf durfde ik amper een sterretje vast te houden. Hand in hand liepen mijn vader en ik dan terug naar huis, ik met rode konen van de opwinding, hij van de champagne.

In mijn vroege puberteit durfde ik ook eindelijk vuurwerk af te steken. Wel heel voorzichtig, want mijn ouders hadden me zeer duidelijk uitgelegd wat de gevaren van vuurwerk waren en ook de campagne van SIRE (je bent een rund als je met vuurwerk stunt) liet me niet geheel onberoerd. Mijn eerste échte vuurwerk was een astronautje, waarvan de lont nog amper brandde toen ik hem heel ver weggooide. E. en ik gedroegen ons alsof we doodshoofdstrijkers hadden en vonden het reuze spannend. Als snel volgden grondbloemen, romeinse kaarsen (eerst netjes verankerd in een fles met zand, vervolgens gewoon in de hand) en kleine vuurpijltjes.

De eerste breuk in de hechte relatie tussen mij en vuurwerk ontstond toen ik een jaar of 14 was. Samen met E. scharrelden we in de namiddag van 31 december door de wijk, met een tasje vuurwerk. Het had geijzeld en de straten waren spekglad. We kwamen er per toeval achter dat als je een vuurpijl op de beijzelde weg legde en deze aanstak, er een fenomenale afstand werd afgelegd voor het ding ontplofte. Helaas hadden we niet gerekend op de sterke koude wind, die er voor zorgde dat een aantal van die pijlen recht onze kant uit kwamen. E. en ik probeerden zo snel mogelijk weg te komen, maar gingen onderuit op het gladde wegdek. We zochten dekking bij elkaar en de pijlen vlogen bij ons om de oren. Het was eng, maar toch wel leuk eng omdat het goed was afgelopen.

Het jaar daarop vierden we oud en nieuw bij mijn oom en tante op de afgelegen boerderij. Mijn broer en ik vonden het eerst vet stom, tot we er achter kwamen dat er op het erf een half ingegraven rioolbuis lag en harde knallen nóg harder werden als je ze in die buis gooide. Lang verhaal kort, nadat het mijn ooms en vader was gelukt om de brand te blussen, moesten we voor straf binnen zitten. Toch vond ik vuurwerk nog steeds een van de tofste dingen van de wereld.

Ergens is er iets veranderd, want vannacht heb ik voor de tweede keer als een oud zeikwijf de politie gebeld om te klagen over vuurwerk.

Twee jaar geleden ben ik in deze wijk gaan wonen en ik moet zeggen, het bevalt me hier prima. Een van mijn buurtgenoten denkt er net zo over, want geregeld dwaalt hij (zij?) door de wijk met een lading vuurwerk. Hard vuurwerk. Geen astronautjes en minivuurpijlen, maar strijkers en groot vuurwerk. Twee jaar terug vond ik dat nog leuk, vuurwerk blijft immers vuurwerk, daar hoeft het geen 31 december voor te zijn. En och, het heeft ook wel iets, om op een mooie zomeravond in de tuin te zitten en te zien hoe de hele hemel verlicht wordt door een lawinepijl. Tot alle honden in de buurt (de mijne incluis) aanslaan. Tot dat de vuuwerkfetishist besluit dat het ook heel leuk is om woensdagnacht om 3 uur vuurwerk af te steken, waardoor niet alleen jij en je partner, maar ook de hond tegen het plafond zit en je de baby van de buren hoort huilen.

Mijn vuurwerkterrorist bereidt zich voor op 31 december. Om goed beslagen ten ijs te komen, oefent hij nu bijna elke nacht hoe je ook alweer vuurwerk af moet steken. Ik haat hem.

Na vorige week voor de derde keer mijn bed uit te zijn geknald (snel vest en joggingbroek aan, hond naar beneden en in de tuin zodat hij daar kan angstplassen indien nodig, hond kalmeren, kwaad naar buiten kijken, schrikken van een nieuwe knal en mopperend weer terug naar bed), was ik het zat en besloot ik dat het tijd was voor actie. Voorbereid om weggehoond te worden bel ik het algemene nummer van de politie (0900-8844, geen spoed, wel politie. Ik ben nogal gevoelig voor reclameslogans, zo blijkt.) om te klagen over vuurwerk.

Ik, die het heerlijk vond om in de ijskoude nacht buiten rond te drentelen met astronautjes, ik die nog altijd ademloos staat te kijken naar het kermisvuurwerk in Alkmaar en Hoorn aan het einde van de zomer, ik die stiekem alleen naar de openingsceremonie keek van de spelen in Bejing voor het vuurwerk. Ik, die het gesuggereerde vuurwerkverbod een van de sufste gesuggereerde verboden van dit jaar vind, bel 's nachts de politie om te klagen over vuurwerk.

De politiemevrouw was blij met mijn belletje. Ik was al de derde die belde in vijf minuten tijd en zo konden ze zijn locatie beter bepalen. Of ik wilde blijven bellen, want zo werd zijn pakkans groter. Nooit eerder was ik zo beloond voor een ogenschijnlijk laffe actie.

Ik hou van vuurwerk en ben faliekant tegen een vuuwerkverbod. Maar zullen we dan alsjeblieft met zijn allen afspreken dat we vuurwerk aan de professionals op evenementen overlaten en alleen zelf op 31 december en 1 januari gaan knallen? Mijn nachtrust is je in elk geval alvast dankbaar!

Bekijk alle logs van Judith