Er zijn mensen die zeggen dat alle dromen te verklaren zijn. Zij gaan ook wel eens langs bij een droom-verklaar-meneer (of mevrouw). Ik geloof niet heel erg in het geheel ontleden en verklaren van dromen. Men verwerkt uiteraard de gebeurtenissen van de dag in de nacht. En mensen dromen allemaal, de een wat vaker dan de ander. Maar niet iedereen onthoudt zijn of haar dromen. Ik wel. Ik onthoud ze vrijwel allemaal. Soms zijn ze zo bizar, dat ik er een dagdeel tot volledige werkdag mee bezig kan zijn. Wat zou ik toch allemaal te verwerken hebben, waardoor ik zo gek droom? Of zijn het de dromen van de nacht die overdag in mijn hoofd spoken en vervolgens in nieuwe nachtelijke dromen verwerkt worden?

Vermoeiend. Levensecht dromen is vermoeiend. In de nacht zijn de belevenissen zo heftig, zo echt, dat ik bij ontwaken de weg in mijn hoofd regelmatig kwijt ben en soms even niet meer weet of ik “het” nu gedroomd heb of niet. Dan sta ik maar op, wandel een stukje door mijn huis en speel de droom in herhaling op mijn netvlies af. Dit helpt vaak wel iets om de ergste verwarring uit mijn slaaphoofd te krijgen. Maar overdag komen stukjes uit de droom nog steeds, in plotselinge flitsen, vaak voorbij. Dit waarschijnlijk om mij te herinneren aan mijn enorme, nachtelijke, vaak bizarre fantasie. Dan haal ik de droom er nóg maar eens in het geheel bij, om er op die manier zeker van te zijn dat het écht niet echt gebeurd is.

Zo droomde ik afgelopen week over een takje. Een takje met een extra vertakking. Niets raars aan, zo op het eerste gezicht. Er zaten ook blaadjes aan. En knoppen. Nog niet heel bijzonder raar. Tot ik vertel dat dit takje van ruim vijftien centimeter uit mijn lichaam groeide. Uit mijn zij om precies te zijn.

Op het moment dat ik het ontdekte, brak het af en keek ik eens goed wat voor soort takje het kon zijn. Het was behoorlijk luguber. Mijn moeder was hierbij. Zij onderzocht het takje ook. Ik keek nog eens goed, zag er plots druiven aan hangen en riep: “Verrek, het is een druiventakje, kijk maar, er hangen witte druiven aan!” Mijn moeder vroeg zich af of het takje nog wel zou passen op de plek waar het vandaan kwam. Ik maakte me meer zorgen over waarmee ik het tegen mijn lijf zou plakken, want als het los zou hangen, zou het dwars door mijn kleding steken. Het minst druk maakte ik me, vreemd genoeg, om hoe en vooral waarom deze tak uit mijn lichaam groeide. Ik kreeg het briljante idee om het met schilderstape volledig vast te plakken aan mijn huid. Alleen zou het reliëf dan nog wel behoorlijk zichtbaar zijn. Mijn moeder kwam met een beter plan: afknippen. Het korte, stompe takje zou in mijn zij minder opvallen dan mijn vastgeplakte oplossing.

Op dat moment werd ik, gelukkig, wakker. Ik denk dat ík het zelfs in mijn droom iets te ver vond gaan. Het enige wat ik nog kon denken was: “Hoe krijg je het voor elkaar DIT te dromen!?” De hele dag was ik van slag door mijn takje en zag het telkens voor me. De druiven in de winkel, aangewezen door een vriendin, maakten mij weer misselijk.

Ik vraag mij af waarom ik zo vaak, zo bizar idioot droom. Ondanks mijn enorm grote fantasie blijf ik zelfs mezelf in de nacht verbazen. Maar naar een droom-verklaar-meneer gaan en vragen waar de uit mijn lichaam groeiende druiventak voor staat, vind ik toch nét iets te ver gaan.

Bekijk alle logs van Marlease