Goed, mijn prins wordt niet geleverd op een wit paard. In de kroeg heb ik hem ook nog niet gezien. Ik kom daar overigens ook niet bijster vaak. Nu wordt er wel eens gezegd dat de werkvloer de plek bij uitstek is om je toekomstige echtgenoot of echtgenote tegen te komen. Dit is in mijn geval niet het geval. Mijn vrienden en kennissen hebben geen single vriend, dus moet ik hem helemaal zelf zoeken. Tegenkomen. Want zoeken doet de hedendaagse single uiteraard niet.

Nu heb ik het ontdekt. Snelweg flirten. Dus dan heb ik het niet over file flirten. Ik heb het al aardig onder de knie. Het heeft me ook al twee boetes voor te hard rijden opgeleverd, dus ik vraag me ernstig af óf ik het eigenlijk wel zo goed onder de knie heb. Tenzij een boete in het spelreglement bonuspunten oplevert. Dan heb ik het uitmuntend goed onder de knie.
Wanneer ik iemand inhaal, kijk ik, dat is mijn tweede natuur, naar de bestuurder. Ook als ik ingehaald word kijk ik naar de inhalende persoon. Als dit een man is tussen de, zeg, drieëndertig en drieënveertig jaar, die ook de inhaal-kijk-flirt goed in zijn systeem heeft, kan het beginnen. Ik geef dan wat extra gas en haal hem in, om eens te kijken of het een potentieel snelweg flirt object is. Dat was gisteravond het geval. En vandaag weer. Althans, één van de twee keer.

Gisteravond werd ik ingehaald door een man. In een sportautootje. Eerst dacht ik dat deze auto een tikkeltje ordinair was, maar het bleek een oldtimer achtig ding te zijn. Stoer en sexy. Ik kreeg er James Bond gevoelens bij. Het was donker, dus ik zag alleen een silhouet in de auto. Een man, rond de veertig. Strakke kaaklijn en donker haar. Het James Bond gevoel werd er alleen maar groter op. Toen hij voor me reed besloot ik gas te geven en hem in te halen. Ik keek naar hem en ging, na passeren, weer netjes naar de rechterbaan. Een auto tussen ons. Hij besloot mij weer in te halen, bleef even naast me rijden, lachte flirterig en reed me voorbij. Ik bleef even achter hem rijden, om te kijken hoe hij hierop zou reageren. Hij nam wat gas terug. Ik haalde hem weer in. Zo ging het snelwegflirten een tijdje door. Tot ik de afslag moest nemen. Ik deed mijn knipperlicht aan en reed de parallelbaan op. Hij lachte, zwaaide en maakte het ‘jammer dat je daarheen moet’ gebaar. Ik lachte en zwaaide terug, met een ‘ja helaas’ gebaar. Bij een afslag durven de snelwegflirters pas wat te doen. Hij verdween in de bocht. Ik zwaaide mijn potentiële huwelijkskandidaat gedag.

Er zijn ook brutale snelweg flirters. Vandaag had ik er zo één. Deze brutale man heeft mij overigens wel een aantal flirtcodes geleerd. Want wat moet je doen als je elkaar echt leuk vindt? Voor zover dat dan te bepalen is na wat heen en weer gelach vanachter het raampje van de auto. De brutale flirter doet dan zijn knippertje aan bij een afslag of benzine station. Als de ander dan ook zijn knippertje aandoet en de afslag neemt, zal er, denk ik, een kennismaking volgen. Ik ben er nog nooit op ingegaan. Jammer dat die James, van gisteren, deze truc nog niet kende. De brutale man zag dat ik de afslag nam en knipperde de andere kant op, alsof hij wilde zeggen: “Nee joh, ga met mij mee, kom op deze baan!” Ik kreeg het benauwd, want zo bijzonder was hij niet en we hadden elkaar pas twee keer ingehaald, veel te vroeg voor zulke avances. Ik besloot langzaam te rijden. Dit deed hij ook. Van honderdveertig gingen we langzaam naar negentig. Hij reed naast me en gebaarde iets, ik zag niet wat. Ineens gaf hij een beetje gas en knipperde mijn kant op en daarna gelijk naar de andere kant. Ik snapte dit teken niet. Hij deed het nogmaals. Ik kende deze code niet. Ik denk dat ik aan had moeten geven met een dubbele knipper wat ik wilde. Maar ik wist toen nog niet dat dit zo werkt in het spel. Ik deed niets en trapte zo hard als ik kon op mijn gaspedaal en hoopte dat hij de afslag niet zou nemen. Hij knipperde nog met zijn lichten en reed, gelukkig, door. Ik heb hiervan geleerd, dat ik niet zomaar met iedere bestuurder moet flirten, alleen als ik ‘m echt leuk vindt, anders kom ik in dit soort achtervolgingstrajecten terecht.

Gelukkig volgde na dit incident nog iets leuks. Een oude auto haalde me in, bestuurder type kunstenaar, hij leek op Mick Jagger in zijn jonge jaren. Zijn haar wild en zijn uiterlijk leek te zeggen: “Het kan mij allemaal niet zoveel schelen.” Nou, ik kan vertellen, mij ook niet. Ik dacht dat dit type niet het type snelwegflirter zou zijn, maar niets bleek minder waar. Hij was er uitermate bedreven in. Hij haalde me in, nam dan weer wat gas terug. Bleef zo nu en dan naast me en eindigde, na ruim dertig minuten, toen ik weer eens een afslag moest nemen, met een gulle lach en een zwaai.
En zo zwaaide ik mijn zoveelste prins op het zwarte asfalt weer vaarwel.

Bekijk alle logs van Marlease