Nederland is een diervriendelijk land. Op straat zie je dan ook niet veel bont en het is bon ton om bont af te keuren. In andere landen, bijvoorbeeld Rusland, is het niet meer dan normaal om bont te dragen. Niet alleen is het mooi, het houdt je ook nog eens heerlijk warm. De eerste poolvos met een loopneus moet ik nog tegenkomen.

Echter ben ik hier opgegroeid, dus ben ik altijd fel tegen bont geweest. Bij mij op de basisschool was er altijd veel aandacht voor de acties van Greenpeace en ik heb zeehondenknuppelaars altijd onmenselijk gevonden en met hen alle mensen die bont dragen. Als je het vel van een dier draagt wat op onmenselijke wijze is afgemaakt, moet je wel een onmens zijn, toch? Ik heb dan ook altijd hartelijk gelachen om dierenrechtenactivisten die bij modeshows dure bontcreaties met verf besmeurden. De 'I'd rather go naked than wear fur" campagne voor PETA vond ik ook geslaagd, kortom, ik stond altijd bekend als anti-bont.

Toen ik Carrie in Sex and the City voor het eerst rond zag dartelen in een lange vintage bontjas, vond ik het heel erg mooi, maar ook slecht. Maar het stond haar wel echt beeldig. Een poosje terug kwam ik per toeval op een site waar vintage bontjassen worden verkocht en met open mond heb ik al het moois bekeken wat werd aangeboden. Uit schuldgevoel heb ik de site snel weggeklikt, terwijl een stemmetje in mijn hoofd zeurde, 'ik wil een bontjas.' Mijn oplossing? Op zoek naar een prachtige jas van nepbont. Wel de lusten, maar niet de lasten. Echter heb ik die jas tot op heden niet kunnen vinden.

Afgelopen zaterdag snuffelde ik met mijn lieve vriendin L. rond in een tweedehandswinkel. Uit het niets toverde ze een prachtige bontjas tevoorschijn. Zonder enig schuldgevoel trok ik de jas aan en toen ik in de spiegel keek, schrok ik me kapot. Niet alleen paste de jas me perfect, hij stond me ook nog geweldig. Raar maar waar, de kleur van dode vossen past perfect bij me. Zowel de verkoopster als twee klanten liepen meteen op me af en iedereen was het met me eens dat de jas echt perfect paste en goed stond. Ook al was het een oude jas, de vossenvacht was nog in perfecte staat. Na een tweede blik in de spiegel, wist ik het zeker. Dit was míjn jas. Opgelucht bedacht ik me dat ik de afgelopen periode nogal krap bij kas zit en de jas niet kon betalen. Voor ik het echter door had liep ik naar de kassa en riep "dan maar geen boodschappen deze week!". Bij de kassa trok L. de jas uit mijn handen en vertelde me dat zij hem voor mij zou kopen, als verjaardagscadeau.

En nu heb ik een bontjas. In de winkel hebben ze alle labels er voor me afgehaald, zodat ik hem meteen aan kon houden en trots paradeerde ik door de winkelstraat. Ik ben (nog) niet met verf besmeurd of uitgescholden voor moordenaar, maar ik trok wel veel aandacht. In een winkel kwam een verkoopster vol bewondering naar me toe en vroeg of ik veel commentaar kreeg op mijn jas. Alsof ik al jaren bont draag, antwoordde ik dat het best mee viel. 's Avonds liet ik mijn jas vol trots aan mijn dinergasten zien en ook zij gaven toe dat het wel erg mooi en zacht was, een paar dode vossenvellen om je lijf.

Ik eet vlees, draag leer, koop niet altijd scharreleieren en heb nu ook een bontjas.

En dit is de mooiste en meest politiek incorrecte jas die ik ooit heb gehad en ik ben er super blij mee. Zou het geen oplossing zijn als we de bontindustrie gewoon diervriendelijk maken? Scharrelvossen en scharrelnertsen, die na een mooi leven een humaan spuitje krijgen en daarna pas hun velletje afstaan voor de fashionvictims zoals ik.

Bekijk alle logs van Judith