ARGH!

Daar gaat de haarborstel.
En een kledinghanger door de slaapkamer.

“Ik weet gewoon niet wat ik aan moet!”, gilt ze.

Kleding wordt uit de kast op het bed gegooid.
“Dit is niets, dit staat stom, dit pas ik niet meer, hier zit een scheurtje in”.

Argh!
“Waarom heb ik een kast vol met kleding maar niets om aan te trekken?”, verzucht ze.

De pruillip gaat op.

“Ik heb gewoon niets leuks om aan te trekken”, terwijl de eerste snik hoorbaar is.
“Ik heb allemaal stomme kleren en niets zit me meer lekker. Ik ben gewoon een dik varken en alles staat stom!”, terwijl haar ogen vol lopen.
Op het moment dat de eerste traan zich over de sluis naar haar wang begeeft, volgt er een uitspraak die we nog van vroeger kennen.
“Ik haat mezelf en ik ben leeelijjjk”, snik.

Troostend neemt hij haar in zijn armen.
“Schatje”, zegt hij, waarop zij naadloos aansluit: “ik ben zo stooohooom”.
“Je ziet er leuk uit en je bent niet dik”, probeert hij nog.
“Jaaahaaaweeeheeel, wat weet jij er nou vaaahaaan”, buldert ze met een snik in haar stem terug.
Ondertussen beent ze naar de badkamer.
“Kijk maar, ik ben hartstikke lelijk en stom. Stomme lovehandles, stom haar, een lelijke neus en een dikke kont!”, boehoe’t ze verder.

Hij gaat achter haar staan en dwingt haar rechtop te staan, voor de spiegel.
De tranen op haar wang veegt hij weg met zijn duim. De plukjes haar, vastgeplakt door de tranen, schuift hij achter haar oren.
Daar staat ze dan. Rode wangen en doorgelopen ogen van het huilen.
Schouders naar beneden hangen. Zichzelf niet willen aankijken.
Op haar aller-kwetsbaarst.

“Kijk eens naar jezelf”, terwijl zijn handen haar nek zachtjes vasthouden.
“Kijk nou eens echt goed naar jezelf, mooierd”.
Langzaam draait ze haar hoofd omhoog zodat haar ogen zichzelf aankijken in de spiegel.
“Hmm?”, bromt de zware mannenstem achter haar, en vervolgt.
“Mooie blonde haren. Een leuk rond gezichtje. Grote blauwe kijkers en een klein wipneusje.”
“Hmm”, sipt de meisjesstem in haar.
“Nee, niets hmm. Kijk maar eens even naar jezelf. Een prachtig mens ben je. Van binnen en van buiten. Je ziet er altijd leuk uit, krijgt complimentjes over je kleding. Mooie woorden over je figuurtje, woorden die je altijd wegwuift. En woorden over jou, jij als persoon."

"Jij als persoon vanbinnen. Die leuke jij, ook al weten zij niet dat die leuke jij ook vaak een verdrietige jij is. Verdrietig, terwijl niemand haar verdrietig wil maken. Behalve zijzelf. De lat zo hoog leggen dat je uiteindelijk jezelf teleurstelt zodat je weer een tirade kan afsteken en zelfhaat kan spuien.
Jij bent je eigen grootste vijand.”

Ze slaat haar ogen neer. Ze weet dat het waar is.

“Kom meis”, vervolgt hij terwijl hij zijn armen om haar middel slaat.
“Je bent een prachtvrouw. Het wordt tijd dat je dat zelf ook ziet. Iedereen ziet het”.

Hij pakt zijn mobiel en belt haar werk.
Hij meldt haar ziek en maakt een ontbijtje.
Een uur later zitten ze in de auto.
Anderhalf uur daarna lopen ze in de grote winkelstraat van Antwerpen.

“Vandaag hebben wij shop therapie”, terwijl hij glimlacht.

En bij ieder complimentje dat een verkoopster maakt, bij iedere fluit van een bouwvakker of knipoog van de ober, kijkt hij haar aan met de “zie je nou, mooierd” – blik.
Terwijl ze ’s avonds na een etentje Nederland terug in rijden, kruisen hun ogen elkaar in de achteruitkijkspiegel.
“Kijk eens naar jezelf”, terwijl hij de spiegel naar haar toedraait, “wat zie je?”, vraagt hij, hoopvol.
“Een prachtvrouw”, brengt ze zachtjes uit.
“Wat zei je, ik hoor je niet!”, verheft hij zijn stem.
“Een prachtvrouw”, zegt ze nu duidelijk.
“Wat? Wat zeg je!”, schreeuwt hij in de auto.
“Een praaachtvrooouuuw!”, schreeuwt ze, top van haar longen.

En dan barsten ze in lachen uit.
Opnieuw biggelen de tranen over haar wangen.
Maar deze zijn meer dan welkom.

Dit zijn de tranen van een prachtvrouw.

Bekijk alle logs van Lindsay