Ik hou niet van huisdieren. Daar kan ik niets aan doen. Het is een feit. De meeste mensen snappen dat niet. Want iedereen houdt van huisdieren, denkt iedereen. Maar dat is een leugen. Niet iedereen houdt ervan.

Deze week had ik een gesprek, op mijn werk. Het ging over dieren. Puppy’s. Over hoe lief ze zijn. Ik kan er werkelijk niets aan doen, maar ik heb daar het ‘ahh wat schattig’ gevoel niet bij. Mijn collega vroeg mij iets later in het gesprek waarom ik dan niet van honden hou. Ik gaf direct als antwoord: “Omdat ik niet weet waar de neus van gemaakt is!” Ze keek me vreemd en vragend aan. “Ja”, vervolgde ik, “waar is dat van gemaakt, het is geen leer, geen rubber, maar wat is het dan wel?” Neuzen van honden vind ik gewoon raar. Ik snap niet waar ze van gemaakt zijn. Iemand anders vertelde me dat het gemaakt is van huid. Maar het ziet er niet uit als huid. Ik heb het nooit aangeraakt, maar het ziet eruit alsof het heel raar moet voelen. Dit wil ik niet uitproberen.

Laatst heb ik een kat geaaid. Ik hou niet van huisdieren, dus ook niet van katten. Of poezen. Het verschil zie ik nooit. Een vriendin vroeg me om eindelijk eens dat beest te aaien. Met één vinger, mijn wijsvinger, ging ik een halve seconde over het kopje. Ik voelde het schedeltje onder de vacht. Daarom vind ik dieren aanraken niet leuk. Ik wist dat ik dat zou gaan voelen. Ook de onderkant van de voeten van een poes en/of kat snap ik niet. De voeten hebben daar ‘kussentjes’. Zo noemt men dat. Ik weet, net als bij de neus van een hond, niet waar deze kussentjes van gemaakt zijn. En hoe komen ze zo bol, wat zit erin? Als mensen een kat oppakken, hangt het lijfje slap om de hand die het optilt. Ik stel me dan altijd voor dat de ribjes goed voelbaar zijn en tussen de vingers glijden. Nee, ik ben er duidelijk niet geschikt voor.

Dieren met haar vind ik nog een tikkie minder leuk dan de haarlozen of gevleugelden onder de huisdiersoorten. En de tongen, daar heb ik ook wat moeite mee. En de voeten (ik weet het, het zijn poten, maar ik noem het voeten), die buiten lopen en daarna over de bank trippelen, ook.

Over het ik-hou-niet-van-huisdieren feit zijn al veel discussies met mij gevoerd. Ik stel dan de vraag waarom het niet geaccepteerd wordt wanneer ik zeg dat ik niet van beesten hou. Het is namelijk geen probleem wanneer ik zou zeggen: “Nee ik hou echt helemáál niet van kleine kinderen!” Maar als ik zeg dat ik niet van dieren hou, dan is dit vrijwel in elk gesprek onacceptabel. Ik hou overigens wel van kinderen. Als ze kunnen praten. Of bijna. Terwijl tijdens mijn laatste discussie verteld werd dat, als ik niet van dieren hou, ik ook niet van mensen kan houden. Deze stelling is, kan ik met volle overtuiging zeggen, niet juist. Ik heb de man van de stelling echter niet kunnen overtuigen.

Nu ben ik er onlangs achter gekomen dat ik allergisch ben voor de huidschilfers van dieren. Godzijdank! Als ik nu huiverig op een bank ga zitten waar een kat, poes of hond zit zeg ik: “Ja, ik hou wat afstand, ik ben allergisch, voor de huidschilfers.” Hier is, in tegenstelling tot: “Sorry, ik hou helemáál niet van dieren”, heel veel begrip voor. Je zult begrijpen, ik ben reuze blij met mijn allergie.

Goudvissen vind ik overigens wel leuk. Zolang ze onder water blijven.

Bekijk alle logs van Marlease